[Διαστάσεις] Κυβέρνηση χωρίς φίλους

Την Τετάρτη το βράδυ, ο Αλέξης Τσίπρας βγήκε κάποια στιγμή από την αίθουσα όπου διαπραγματευόταν με τους ηγέτες των θεσμών και τηλεφώνησε στον Φρανσουά Ολάντ. Ηταν προφανές ότι δεχόταν σφυροκόπημα και ήθελε να ακούσει μια φωνή συμπαράστασης. Αλλά ο γάλλος πρόεδρος περιορίστηκε να εκφράσει την κατανόησή του για την επιμονή της ελληνικής κυβέρνησης στο θέμα των χαμηλών συντάξεων (που απ’ ό,τι φαίνεται δεν απειλήθηκαν ποτέ) και κάλεσε τον συνομιλητή του να συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις.

Το «χαρτί Ολάντ» ο Τσίπρας το έκαψε ουσιαστικά τον Μάιο του 2012. Την εποχή που, όπως μαθαίνουμε σήμερα χάρη στο Wikileaks, ο γάλλος πρόεδρος δεχόταν σοσιαλδημοκράτες ηγέτες (μεταξύ των οποίων και τον Βαγγέλη Βενιζέλο) και συζητούσε μαζί τους το ενδεχόμενο του Grexit, ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης τον αποκαλούσε «Ολαντρέου» και τον προειδοποιούσε ότι θα έχει κακό πολιτικό τέλος. Παρ’ όλα αυτά, ο Ολάντ ήταν ο πρώτος ηγέτης μεγάλης χώρας της ΕΕ που δέχθηκε τον Τσίπρα ως Πρωθυπουργό. Αλλά η εμπιστοσύνη ανάμεσά τους είχε κλονιστεί.

Από τότε ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πάψει να χάνει φίλους. Μαζί με το πολιτικό κεφάλαιο που διέθετε όταν εξελέγη, έχασε τον ένα μετά τον άλλον και όλους τους δυνάμει συμμάχους του στη μάχη κατά της λιτότητας. Τους ιταλούς σοσιαλδημοκράτες, καθώς προτίμησε να επενδύσει στον Μπέπε Γκρίλο. Τον Ζαν – Κλοντ Γιούνκερ, τον οποίο θεωρούσε συντηρητικό και διεφθαρμένο. Η μεγαλύτερη απώλεια όμως ήταν η Ουάσιγκτον ή μάλλον οι «δύο Ουάσιγκτον», δηλαδή η αμερικανική κυβέρνηση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ολοι θυμόμαστε εκείνες τις συνόδους κορυφής όπου ο πρώην υπουργός Οικονομικών Τίμοθι Γκάιτνερ εμφανιζόταν απρόσκλητος και ασκούσε κριτική στη λιτότητα. Μια κριτική με την οποία οι τεχνικοί του ΔΝΤ συμφωνούσαν. Οσο περνούσε ο καιρός, όμως, οι δύο Ουάσιγκτον έχαναν την υπομονή τους με την Αθήνα. Για να έρθει η πρόσφατη σύνοδος του G7 στο Ελμάου της Γερμανίας, όπου ο Μπαράκ Ομπάμα δεν κάλεσε τις δύο πλευρές να κάνουν παραχωρήσεις, όπως συνήθιζε μέχρι τότε, αλλά δήλωσε πως ήρθε η ώρα να λάβει ο Τσίπρας «σκληρές αποφάσεις».

Η απομόνωση της ελληνικής κυβέρνησης οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Μέτρησε χωρίς αμφιβολία η μέθη της εξουσίας, όπως και η άγνοια της διεθνούς πραγματικότητας: μόλις προχθές αντιλήφθηκε ο Πρωθυπουργός ότι η Ευρώπη δεν προχωρεί με εκβιασμούς και απειλές, αλλά με συμβιβασμούς και υποχωρήσεις. Μέτρησαν τα πρόσωπα: από ένα σημείο και μετά οι ξένοι δεν άντεχαν πια τον Βαρουφάκη να τους κάνει κηρύγματα. Μέτρησαν και οι γεωπολιτικοί συσχετισμοί, αλλά όχι με τον τρόπο που φαντασιωνόταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Αντί δηλαδή να μαλακώσουν οι δανειστές λόγω του φόβου ότι η Ελλάδα θα πέσει στην αγκαλιά της ρωσικής αρκούδας, σκλήρυνε το ΔΝΤ λόγω της οργής των αναδυόμενων χωρών για την «ευνοϊκή» μεταχείριση της Ελλάδας.

Κι επειδή η απομόνωση δεν μπορεί να είναι μόνο διεθνής, έχουν αρχίσει να κατασκευάζονται και οι εγχώριοι εχθροί: ανυπάκουοι δημοσιογράφοι, συνωμοσιολογούντες επιχειρηματίες, αντεθνικά κόμματα, ύποπτος διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας. Τελευταίο παράδειγμα, ο χρηματιζόμενος Αρκάς. Κακοί οιωνοί.