[Κραυγές και ψίθυροι] Aνθρωποι και ποντίκια

Ακουσα την είδηση σε τηλεοπτικό κανάλι και κούνησα πέρα δώθε το κεφάλι μου για να συνειδητοποιήσω τη διατύπωσή της. «Εικόνες εξαθλίωσης βλέπουν καθημερινά οι κάτοικοι της Μυτιλήνης. Πρόσφυγες στην ουρά κάτω από τον ήλιο για ένα αβγό, ένα κομμάτι ψωμί, μια γουλιά νερό». Και το ρεπορτάζ συνέχιζε τονίζοντας ότι αυτή η κατάσταση είναι αποτρεπτική για τα κρουαζιερόπλοια που θα πήγαιναν στο νησί. Ωστε έτσι λοιπόν! Το θέμα δεν είναι το ανθρώπινο δράμα αλλά η εικόνα του. Οχι η απελπισία της μάνας που στέκεται στο λιοπύρι, τα δύο μηνών βρέφη που κοιμούνται στην άσφαλτο αλλά η θέση που καταλαμβάνουν στο οπτικό πεδίο του διερχόμενου κατοίκου ή τουρίστα. Και αυτό δεν αφορά τους συμπαθείς Μυτιληνιούς ή τον συγκεκριμένο ρεπόρτερ, ούτε καν μόνο την ελληνική κοινωνία.

Επειδή τελευταία πολύ λόγος έγινε περί ευρωπαϊκών προτύπων, η αλήθεια είναι πως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι αυτοματισμοί των λαών της Δυτικής Ευρώπης καταχώρισαν ως ταμπού τις εικόνες της περιφερόμενης στους δρόμους εξαθλίωσης. Αλλά δεν φθάνει να κλείσεις τα μάτια σου στη δυστυχία για να πάψει να υπάρχει. Τα χρώματα της ειδυλλιακής δυτικής ακουαρέλας έχουν αρχίσει προ πολλού να ξεβάφουν. Τα πλάνα με τους αποκλεισμένους στο Καλέ μετανάστες από τη Συρία να χώνονται σαν τα ποντίκια στις καρότσες των ακινητοποιημένων από την απεργία φορτηγών για να περάσουν στη Βρετανία μάς δίνει να καταλάβουμε πως η εξαθλίωση, ακόμη και αν δεν την βλέπεις, θα έρθει από πίσω και θα σε τραβήξει από το μανίκι.