[Κραυγές και ψίθυροι] Παρακράτος του κιτς

Η αρχή έγινε πριν από λίγες ημέρες στον Πόρο. Επαναλήφθηκε αμέσως μετά στον Βόλο. Και τρίτωσε στην Κοζάνη. Μέσα σε λιγότερο από μία εβδομάδα ο Γιώργος Παπανδρέου προπηλακίστηκε τρεις φορές. Την πρώτη και την τρίτη από εξαγριωμένους πολίτες, τη δεύτερη από τον «αδέκαστο Μπέο», δήμαρχο του Βόλου. Ωστόσο το θέμα μου δεν είναι ούτε καθαυτό το γιούχα ούτε αν ο κ. Παπανδρέου έχει δίκιο ή άδικο όταν υπερασπίζεται το, ούτως ή άλλως, υποθηκευμένο στις αποφάσεις του πολιτικό του κεφάλαιο. Τα καμπανάκια του αυτοματισμού μου ως πολίτη αυτής της χώρα άρχισαν τα ντράνγκα ντρούνγκα όταν είδα το θέμα να αναπαράγεται κατά συρροή σε μεσημεριανά και απογευματινά τηλεοπτικά υποπροϊόντα με σχόλια από αμετροεπείς και σαχλές παρουσιάστριες  που, όχι το πολιτικό αλλά το στοιχειώδες κοινωνικό τους κριτήριο είναι παγιδευμένο στους νάιλον βοστρύχους των εξτένσιόν τους. Κάποιες μάλιστα κραύγαζαν σύσσωμες «όλα» ύστερα από κάθε φράση στην απάντηση του πρώην πρωθυπουργού, άνευ άλλου σχολίου, κάνοντας με τα χέρια τους το «κύμα». Γηπεδική κατάντια…

Η πολιτική, ύστερα από δεκαετίες στην κατάψυξη, πουλάει τηλεοπτικά ίσως περισσότερο και από τη Μενεγάκη. Το γιούχα επίσης. Ο συνδυασμός τους επιβάλλει ψυχαναγκαστικά τον «εισοδισμό» και στον πολιτικό σχολιασμό της ελαφράς ταξιαρχίας του μπότοξ, αυτής που εξέθρεψε, με άλλοθι το λάιφσταϊλ, μιντιακά φαινόμενα όπως η βουλευτής Ραχήλ και αντικαθιστά τον πολιτικό λόγο με ιδεοληπτικά πυροτεχνήματα. Οταν όμως η πολιτική γίνεται κάκιστη τηλεόραση είναι πολύ επικίνδυνο. Και για την πολιτική αλλά και για την τηλεόραση…