[Θεωρείο] Ο χρυσός κανόνας του Φαρ Ουέστ

Σε τι κλίμα θα γίνει η σημερινή διαπραγμάτευση στα θεσμοθετημένα όργανα της Ευρωπαϊκής Ενωσης; Σε αυτό που περιέγραψε ένας «εξωθεσμικός» από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. «Η Ελλάδα», είπε ο αμερικανός υπουργός Οικονομικών, «καλείται να επιστρέψει με μια απάντηση που θα είναι η βάση για την επίτευξη μιας συμφωνίας το συντομότερο δυνατόν». Σε αντίθετη περίπτωση, πρόσθεσε, η ελληνική οικονομία θα υποστεί μια «τρομακτική, τρομακτική μείωση» και οι Ελληνες «θα υποστούν τις πρώτες συνέπειες μιας αποτυχίας».

Αν ο Τζακ Λιου είναι ένας από εκείνους τους αμερικανούς φίλους που ανακάλυψε όψιμα η κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου, τότε πρέπει να του αναγνωριστεί η έξωθεν καλή μαρτυρία. Οταν λέει επομένως ότι το βάρος της συμφωνίας πέφτει στους ώμους της Αθήνας δεν κάνει σέρβις στους δανειστές. Περιγράφει μια εικόνα που έχουν περιγράψει και άλλοι πριν από αυτόν, με λιγότερο ή περισσότερο δραματικούς τόνους. Και η λεζάντα της εικόνας, είτε σε αυτήν εμφανίζονται τράπεζες με κατεβασμένα ρολά είτε σουπερμάρκετ με άδεια ράφια, λέει ότι η Ελλάδα θα είναι το πρώτο και δυσανάλογα μεγαλύτερο θύμα μιας ρήξης.

Ο Λιου είπε και αυτό που επαναλαμβάνει εδώ και πέντε μήνες, και με την κορτιζόλη στα ύψη η Ουάσιγκτον: ότι η ρήξη θα προκαλέσει σοκ στην παγκόσμια οικονομία. Αυτό, όμως, είναι το δεύτερο μέρος της εξίσωσης. Είναι η μετασεισμική δραστηριότητα που θα αφορά όλους τους άλλους, αλλά δεν θα υπάρχει κανένας λόγος να αφορά μια ισοπεδωμένη Αθήνα. Είναι το σημείο στο οποίο πάσχει η θεωρία για το Κούγκι: για να το θέσουμε με όρους Αγριας Δύσης, όταν είσαι νεκρός δεν έχει και πολλή σημασία πόσο αίμα έχει χάσει ο άλλος από τη δική σου σφαίρα. Αυτός ο χρυσός κανόνας στοιχειώδους αυτοσυντήρησης και επιβίωσης που ίσχυσε στο Φαρ Ουέστ δεν έχει φανατικό κοινό στην ελληνική κυβέρνηση. Αν, δηλαδή, το κλίμα έξω το περιγράφει ο Τζακ Λιου, το κλίμα μέσα το φτιάχνουν ο Στρατούλης και ο Καμμένος.