[Διαστάσεις] Στο Ζάππειο μια μέρα

Ο τόπος θα ήταν το Ζάππειο. Πρώτον, επειδή στις 28 Μαΐου του 1979 συνέβη εκεί κάτι που άλλαξε την Ελλάδα: υπεγράφη από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή η συμφωνία για την ένταξη στην ΕΟΚ. Δεύτερον, επειδή δεν θα έκλειναν οι δρόμοι και οι άνθρωποι που δεν θα ήθελαν να λάβουν μέρος στη συγκέντρωση θα μπορούσαν να κάνουν τη δουλειά τους.

Τα κεντρικά συνθήματα θα ήταν δύο, ένα αρνητικό και ένα θετικό. «ΟΧΙ άλλα ψέματα». «ΝΑΙ στην Ευρώπη». Το πρώτο θα είχε μεγαλύτερη απήχηση, πράγματι. Πάντα τα ΟΧΙ είναι πιο δημοφιλή: ένα εκατομμύριο άνθρωποι βροντοφώναζαν κάποτε στη Θεσσαλονίκη ΟΧΙ στους «γυφτοσκοπιανούς». Αυτή τη φορά, όμως, το ΟΧΙ θα είχε νόημα. Δεν μπορεί να κατηγορείται ο Πρωθυπουργός ότι λέει ψέματα στους ψηφοφόρους κι εκείνος να σφυρίζει αδιάφορα. Δεν μπορεί ένα non paper να βάφει το άσπρο μαύρο. Οσο για την Ευρώπη, φαίνεται πως ο μόνος τρόπος να εκτιμήσουμε την αξία της είναι να τη χάσουμε. Η μόνη περίπτωση να συγκεντρώνονταν εκατό χιλιάδες άνθρωποι και να φώναζαν «ΝΑΙ στην Ευρώπη» θα ήταν να έχουν ζήσει – να έχουμε ζήσει – μερικούς μήνες εκτοπισμένοι από αυτήν. Ας ελπίσουμε να μη συμβεί.

Καλεσμένοι στη συγκέντρωση δεν θα ήταν μόνο οι βέροι Ελληνες αλλά και οι μετανάστες. Οι δεύτεροι, άλλωστε, εκτιμούν την Ευρώπη πολύ περισσότερο από τους πρώτους: ως και τη ζωή τους είναι έτοιμοι να της προσφέρουν. Γι’ αυτό και μια γερμανική οργάνωση ανέλαβε αυτές τις ημέρες να κουβαλήσει συμβολικά μερικούς μετανάστες στο Βερολίνο. Νεκρούς, φυσικά. Για τους ζωντανούς, τα σύνορα είναι κλειστά.

Οσο για τον κεντρικό ομιλητή, θα ήταν, φυσικά, ο Κώστας Σημίτης. Θα μιλούσε ήρεμα, θα απέδιδε ευθύνες, θα προειδοποιούσε για τους κινδύνους, αλλά θα ασκούσε και αυτοκριτική. Και θα πλαισιωνόταν από τρεις Ευρωπαίους που έχουν αποδείξει έμπρακτα ότι αγαπούν την Ελλάδα και νοιάζονται γι’ αυτήν («για τον λαό της, όχι για την κυβέρνησή της»): τον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, τον Γκι Φέρχοφστατ και τον Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ.

Κάπως έτσι φαντάζομαι μια συγκέντρωση υπέρ της ευρωπαϊκής Ελλάδας. Αλλά δεν θα τη ζήσω ποτέ.