[Κραυγές και ψίθυροι] Κιθαρίστας ή ντράμερ;

Βραδάκι και με έναν φίλο ανεβαίναμε με ταξί την Ακαδημίας. Ο οδηγός φάνηκε από την αρχή ότι ανήκε στην κατηγορία «αν ανοίξω το στόμα μου, θα πέσουν κυβερνήσεις». Πλησιάζοντας τη Βασιλίσσης Σοφίας, απέναντι από τη Βουλή, ρώτησε μουτρωμένος αν θα στρίβαμε δεξιά ή αριστερά. «Αριστερά! Το δεξί κομμάτι είναι τόσο μικρό που το έχουμε σχεδόν ξεχάσει» απάντησε ο φίλος μου αναφερόμενος στο τμήμα της λεωφόρου μεταξύ Ακαδημίας και Πανεπιστημίου. Ο ταξιτζής, αν δεν έστριβε, θα τραβούσε χειρόφρενο. «Κάνετε μεγάλο λάθος. Η Δεξιά στην Ελλάδα δεν είναι καθόλου μικρό κομμάτι. Επειδή κάποιοι έχουν μυαλά σαν τα δικά σας, φτάσαμε σε αυτά τα χάλια» επιτέθηκε από το πουθενά στον φίλο μου, ο οποίος ωστόσο δεν άφησε το γάντι να πέσει κάτω: «Σε αυτά τα χάλια φτάσαμε γιατί κάποιοι είναι σαν εσάς που άλλα ακούτε και άλλα καταλαβαίνετε». Ευτυχώς, είχαμε φτάσει στον προορισμό μας.  

Στην καθημερινή κατανάλωση της πολιτικής, αυτός ο διαχωρισμός που παραλίγο να φέρει στα χέρια δύο ενηλίκους που συναπαντήθηκαν τυχαία για ένα δεκάλεπτο μοιάζει πλέον με ακυρωμένη επιταγή. Πολλοί από τους παλιούς αριστερούς φίλους μου, κουβαλώντας ακόμη το τραύμα της κατάρρευσης του υπαρκτού σοσιαλισμού, υποστηρίζουν τις μνημονιακές πολιτικές. Κάτι εθνικιστές γείτονές μου ανακαλύπτουν στα στερνά τους τον λόγο του Μανώλη Γλέζου. Καινούργια, αυθαίρετα, στημένα διλήμματα τροφοδοτούν την ανάγκη μας να προσδιοριστούμε μέσω του αντίθετου. Δωσίλογοι ή κατσαπλιάδες; Γίδια ή πρόβατα; Του Γουδιού ή του παλουκιού; Στα δύο ή στα τέσσερα; Τελικά, πιο καίριο μου φαίνεται το «κιθαρίστας ή ντράμερ» του Γιοκαρίνη.