[Κραυγές και ψίθυροι] Επεα Φερόε-ντα

Με ένα καθόλου αξιοπρεπές Grexit από το Euro της Γαλλίας κλείσαμε μια δεκαετία (και βάλε) επέλασης στα παγκόσμια γήπεδα – με εξαίρεση τη μη συμμετοχή μας στο Παγκόσμιο του 2006. Το ένδοξο παρελθόν (πλέον) είχε ξεκινήσει στην Πορτογαλία το τόσο μακρινό καλοκαίρι του 2004. Θυμάμαι τον εαυτό μου εκείνη την 4η Ιουλίου στο Ντα Λουζ με το πρόσωπο βαμμένο άσπρο – μπλε, από νεαρές Πορτογαλίδες που εξοικονομούσαν έτσι το χαρτζιλίκι τους, να τραγουδάω με υψωμένη γροθιά μαζί με κάμποσες χιλιάδες ιδρωμένους Ελληνες τον Εθνικό Υμνο. Ποια; Εγώ; Ντρέπομαι! Και τότε ντράπηκα όταν συνειδητοποίησα τι κάνω αλλά το εθνογηπεδικό αμόκ δεν άφηνε περιθώρια να κατεβάσω το χέρι. Καλά να πάθω.

Από τότε έχουν έρθει τα πάνω κάτω αλλά εκείνο τον εθνοτσαμπουκά νομίζω ότι ακόμη τον μηρυκάζουμε. Την αποτίμηση του βάρους της «φούστας» του τσολιά που τη βγάζουμε από την κασέλα ή όταν πάμε πολύ καλά ή όταν είμαστε πολύ χάλια. Στο όνομα αυτού του βάρους, λίγους μήνες αργότερα σκοτώσαμε έναν Αλβανό στη Ζάκυνθο γιατί «τόλμησε» να πανηγυρίσει τη νίκη της εθνικής ομάδας του πολύ πιο ήπια απ’ ό,τι αλαλάζαμε εμείς για την επικείμενη νίκη, μέσα στη Λισαβόνα, τάζοντας στους Πορτογάλους ότι έρχονται «μεγάλα πράγματα».

Το Σάββατο οι ψαράδες του Βορρά και ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές κατέστειλαν τη φουστανέλα. Θυμάμαι ότι τότε στο Ντα Λουζ κάποιος παραληρούσε για «το καλοκαίρι της Ελλάδας». Οι υπόλοιποι που τον αποθεώναμε ξεχνούσαμε ότι μετά το καλοκαίρι, είτε μικρό είτε μακρύ, έρχεται πάντα το φθινόπωρο. Νομοτελειακό! Και συμβολικό.