[Διαστάσεις] Παιχνίδια με το παρελθόν

Κι αν εκείνη την ημέρα του περασμένου Σεπτεμβρίου που ο Σαμαράς είχε καθήσει στο γραφείο της Μέρκελ είχε εξηγήσει ότι η κυβέρνησή του ήταν διατεθειμένη να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις που απέμεναν και είχε ζητήσει χαλαρότερες συνθήκες και περισσότερο χρόνο για να το κάνει, η απάντηση που είχε πάρει από τη γερμανίδα καγκελάριο δεν ήταν μια απλή έκφραση κατανόησης για τις δυσκολίες, αλλά η αποδοχή του αιτήματός του; Στην περίπτωση αυτή, ο έλληνας πρωθυπουργός δεν θα επέσπευδε την προεδρική εκλογή και θα πήγαινε σε εκλογές με την ελπίδα να τις κερδίσει. Αλλά η Μέρκελ δεν έκανε βήμα πίσω, θεωρώντας πως δεν είχε ουσιαστική διαφορά αν είχε απέναντί της τον Σαμαρά ή τον Τσίπρα, και σήμερα της αποδίδουν ακόμη και συμπατριώτες της έναν κακό και ενδεχομένως μοιραίο υπολογισμό.

Το παιχνίδι «what if?» είναι πάντα γοητευτικό, διδακτικό και συχνά αποκαλυπτικό. Καθώς όμως στηρίζεται σε υποθέσεις, είναι και αυθαίρετο. Κι αν, για παράδειγμα, μετατοπίζαμε το παραπάνω ερώτημα τρεις μήνες νωρίτερα και 2.400 χιλιόμετρα νοτιότερα και αναρωτιόμασταν τι θα είχε συμβεί αν ο Σαμαράς δεν είχε τοποθετήσει με ανασχηματισμό στην κυβέρνησή του τη Βούλτεψη, τον Γιακουμάτο και τον Ντινόπουλο, αλλά τη Γιαννάκου, τον Γιαννίτση και τον Μπένο; Η κυβέρνησή του δεν θα κατέφευγε στον φτηνό λαϊκισμό, οι υπουργοί θα δούλευαν αντί να τσακώνονται στα τηλεπαράθυρα και οι Ευρωπαίοι δεν θα έχαναν την εμπιστοσύνη τους στην Αθήνα.

Μπορούμε να παίξουμε κι άλλο με το παρελθόν: κι αν ο Σαμαράς δεν είχε κλείσει την ΕΡΤ με τον πραξικοπηματικό τρόπο που την έκλεισε; Η ΔΗΜΑΡ δεν θα είχε φύγει από την κυβέρνηση, η Ζωή δεν θα είχε γίνει κολλητή με τη Ραχήλ, όλα μπορεί σήμερα να ήταν διαφορετικά. Οπως μπορούμε να φανταστούμε τις επόμενες γενιές να παίζουν με το δικό μας παρόν. Κι αν ο Τσίπρας είχε υπογράψει τη συμφωνία εκείνη την 20ή Φεβρουαρίου; Σήμερα η Ελλάδα θα ήταν ακόμη στο ευρώ, κανείς δεν θα αμφισβητούσε τον δυτικό της προσανατολισμό και οι νέοι που είχαν μεταναστεύσει θα είχαν επιστρέψει οριστικά.