[Κραυγές και ψίθυροι] Περηφάνια & προκατάληψη

Ας αρχίσουμε από τα καλά. Το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας της Αθήνας έγινε προχθές με τόση μαζικότητα που το έφερε στην πρώτη θέση ανάμεσα σε ανάλογες εκδηλώσεις σε όλη τη Μέση Ανατολή. Με την ευτυχή συγκυρία της επικείμενης ψήφισης του νόμου για το σύμφωνο συμβίωσης ομόφυλων ζευγαριών και την άδεια του ΕΣΡ να προβληθεί το σποτάκι της διοργάνωσης.

Ας πάμε όμως και στους κινδύνους που παραμονεύουν όταν «ο αγώνας τώρα δικαιώνεται». Οταν το περιθώριο αρχίζει να ενσωματώνεται στο σύστημα. Στην προκειμένη περίπτωση ο βασικός «εχθρός» είναι η γραφικότητα που γαρνίρει την ελεύθερη ερωτική επιλογή με φτερά και πούπουλα. Ο όρος «gay» είναι σαν τον Εύξεινο Πόντο. Εξωραΐζει μια πραγματικότητα που στην ουσία της δεν είναι καθόλου χαρούμενη. Το «να έχουμε και έναν gay στην παρέα γιατί λέει ωραία αστεία» πρόκειται για ιδεολόγημα τόσο ομοφοβικό όσο και τα tweets του Νίκου Νικολόπουλου. Ακόμη, μια αυτονόητη εκχώρηση, όπως π.χ. το σύμφωνο συμβίωσης, είναι μια μικρή κατάκτηση αλλά δεν σημαίνει ούτε καν τυπική ενσωμάτωση.

Το φετινό Athens Pride όμως είχε και μια ουσιαστική απουσία. Της κοινότητας των διεμφυλικών ανθρώπων. Κάτι που αποτυπώνει μια περιθωριοποίηση μέσα στο ίδιο το περιθώριο. Είναι αυτοί που έχουν κάνει τη λεγόμενη «βρώμικη» δουλειά, που έχουν ανοίξει τον δρόμο της διεκδίκησης, που στα πλευρά τους έχουν σπάσει τα κλομπ των αστυνομικών και που ελάχιστοι θα ήθελαν να έχουν στην παρέα γιατί δεν λένε αστεία. Και σχεδόν κανείς δεν θα προσλάμβανε στη δουλειά του.