[Εναλλακτικά] Εδώ Λιλιπούπολη

Το βράδυ του μαύρου της ΕΡΤ, πριν από δύο χρόνια, με μια παρέα διακτινιστήκαμε στο Μέγαρο της Αγίας Παρασκευής. Η πιο ακραία μπακαλική πρακτική του ελληνικού νεοφιλελευθερισμού είχε μόλις λάβει χώρα. Μαζί του συμπαρέσυρε μια σειρά εξελίξεων, από την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από το τότε τρικομματικό κυβερνητικό σχήμα μέχρι ένα ακόμη βέλος στη φαρέτρα του ΣΥΡΙΖΑ, που τότε πρωταγωνιστούσε στις κινητοποιήσεις στο Ραδιομέγαρο.

Το βράδυ του μαύρου της ΕΡΤ μια κυρία στην είσοδο μου είπε πως είχε έρθει να διαμαρτυρηθεί συγκινημένη γιατί, ανάμεσα σε άλλα, στο ραδιοφωνικό σκέλος της ΕΡΤ χρωστάμε, χρωστούσαμε κάτι θρυλικό: Τη σειρά της «Λιλιπούπολης». «Εδώ Λιλιπούπολη» μου είπε με τον λυρισμό τής παλιάς Αριστεράς που εκείνες τις μέρες γνώριζε πιένες. Το βράδυ της επαναλειτουργίας της ΕΡΤ, την Πέμπτη δηλαδή, δεν μπόρεσα να ξαναδώ εκείνη την κυρία μέσα στο πλήθος που είχε συγκεντρωθεί για να γιορτάσει το restart.

Η τελετουργία του συναυλιακού θυμικού κρατήθηκε, τραγούδια παιάνισαν και όλοι θυμήθηκαν πως οι λόγοι που σήμερα ο λαός δείχνει να είναι με τον Τσίπρα οφείλονται εν πολλοίς στο γεγονός πως δεν είναι με τους προηγούμενους. Κοινώς η απονομιμοποίηση των προηγουμένων έφερε τον Τσίπρα – Πρωθυπουργό προχθές στο Ραδιομέγαρο και εδώ σχεδόν φούντωνε η σημειολογία των ημερών: η διαπραγμάτευση με τους δανειστές ιεραρχείται, αλλά για εκείνον υπάρχει χρόνος για να θυμάται το πεδίο του «δικαιωματισμού» και των επιμέρους νομοσχεδίων Δημοκρατίας στα οποία και είναι «μανούλα». Κοινώς, έξω μπορεί οι κόκκινες γραμμές να έχουν αμβλυνθεί, μέσα όμως παραμένουν επιχρωματισμένες. Εξω μπορεί ο Αλέξης να θυμάται όλα αυτά που μας συνδέουν ακόμη με την Ευρώπη, μέσα υπάρχει πάντα ο χρόνος και ο χώρος για να θυμάται όσα τον χωρίζουν με τους προηγούμενους.

Είχε και άλλα όμως το βράδυ της Πέμπτης στην Αγία Παρασκευή. Είχε την έξυπνη δήλωση του ίδιου πως την ΕΡΤ την άνοιξε ο λαός και όχι η κυβέρνηση, προφανώς επιχειρώντας να προκαταλάβει την όποια ταύτιση του νέου φορέα με μια «αριστερή ΝΕΡΙΤ» ή με μια «αντιμνημονιακή ΥΕΝΕΔ». Εξάλλου το μεγάλο στοίχημα σήμερα είναι μη μετατραπεί η ΕΡΤ σε θύλακο ρεβανσισμού ή προπαγάνδας, αλλά δοχείο πλουραλισμού και αντικειμενικότητας.

Το μεγάλο στοίχημα είναι, θα έλεγε η κυρία της αρχής τούτου του άρθρου, να φτιαχτεί η συνθήκη ώστε η νέα ΕΡΤ (και το ραδιόφωνό της) να μπορεί να δημιουργήσει μια νέα «Λιλιπούπολη» και όχι μια ΕΡΤ του «δημάρχου Χαρχούδα».