[Στίγμα] Εκρηξη

Να πω ότι δεν το περίμενα; Το περίμενα! Γιατί – τώρα μπορώ να το πω – είμαι από τους λίγους ανθρώπους που έχουν την τιμή, και τη χαρά θα έλεγα, να συνομιλεί μαζί τους ο Πρόεδρος Προκόπης. Από αρκετών ημερών λοιπόν είχα εισπράξει την ανησυχία του για το πώς εξελίσσονται τα πράγματα στο εθνικό θέμα που είναι η αντιμετώπιση της κρίσης. Και παράλληλα και την ανησυχία του για τις αυξανόμενες φωνές ένθεν κακείθεν, αλλά πάντα εντός του κυβερνητικού στρατοπέδου, ότι δήθεν υπάρχουν διέξοδοι εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης και εκτός ζώνης του ευρώ.

Δεν είμαι σε θέση όμως να γνωρίζω τι είναι αυτό που έκανε το μάτι του Προέδρου Προκόπη να «γυρίσει» χθες. Τι ήταν αυτό δηλαδή που «τον έκανε να ξεσπάσει μπροστά στις κάμερες», κατά το κοινώς λεγόμενο. Σημασία έχει ότι το έκανε. Και το έκανε χωρίς μισόλογα και υπονοούμενα.

Ετσι, μιλώντας στην ορκωμοσία των νέων διπλωματικών ακολούθων, θυμήθηκε το «δόγμα» του Κ. Καραμανλή – του πραγματικού, όχι του fake -, το οποίο, όπως είπε, «παραμένει εξαιρετικά επίκαιρο σήμερα. Το “Ανήκομεν εις την Δύσιν”. Που σημαίνει ότι είμαστε ένας λαός ο οποίος συμμετέχει στον πολιτισμό της Δύσης, στη δημοκρατία της Δύσης, στην Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, τη δημοκρατία του ανθρωπισμού και της κοινωνικής δικαιοσύνης».

Και πρόσθεσε προφανώς για να ακουστεί στο διπλανό Μέγαρο Μαξίμου: «Η δεύτερη συντεταγμένη της εξωτερικής – και όχι μόνον – πολιτικής μας είναι η πορεία μας στην Ευρώπη. Η πορεία μας είναι μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση, μέσα στην ευρωζώνη. Θα μείνουμε στην Ευρωπαϊκή Ενωση, θα μείνουμε στην ευρωζώνη».

Δεν μπορώ, θα το φωνάξω: «Πες τα, Χρυσόστομε» (Προκόπη). Μήπως και σοβαρευτούν δηλαδή…

Κούνιες

Αλλά για να «γυρίσει» το μάτι τού συνήθως ήπιου και αποφεύγοντος, όπως ο διάολος το λιβάνι, τις συγκρούσεις Προέδρου Προκόπη, σκέψου τι (άλλο) γίνεται στο εσωτερικό αυτής της κυβέρνησης και δεν το μαθαίνουμε. Αίφνης, χθες, έπεσε στα χέρια μου εκκαθαριστικό της υπηρεσίας καρτών της Εθνικής Τράπεζας, που αποδεικνύει ότι οι τύποι, υπό την εμπνευσμένη ηγεσία της πρωθιέρειας του λαϊκού σοσιαλισμού και αγαπημένης Λούκας (Κατσέλη), προετοιμάζονται ήδη για την επόμενη (εκτός ευρώ!) ημέρα.

Σύμφωνα με το εκκαθαριστικό που μου διαβίβασε εν εξάλλω αναγνώστης μου, σε αυτό, εκτός του υπολοίπου σε ευρώ της κάρτας, σημειώνεται το ισόποσο σε… δραχμές (μικρές, στρογγυλές, μεταλλικές δραχμές!..).

Δουλειά δεν είχα να κάνω κι εγώ, και το αποτόλμησα: διαίρεσα το υπόλοιπο σε δραχμές διά του υπολοίπου σε ευρώ και διαπίστωσα ότι ουδείς λόγος… ανησυχίας υφίσταται (εμένα μου λες;). Η ισοτιμία 1 (ευρώ): 340,75 (δραχμές) παραμένει ως έχει. Οπως και η κούνια που τους κούναγε, φυσικά. Διότι, αν εγκαταλείψουμε την ευρωζώνη, η υποτίμηση θα είναι τέτοια που θα χρειάζονται κιάλια για να τη δεις.

Αφήνω όμως κατά μέρος τα (κρύα έως ανάλατα, το αναγνωρίζω) αστεία, για να διατυπώσω το ακόλουθο ερώτημα προς τη διοίκηση της Εθνικής:

– Ποιος έδωσε εντολή, και γιατί, να καταγράφεται το υπόλοιπο και σε δραχμές; Πρόκειται για άσκηση επί χάρτου ή κάτι άλλο το οποίο προετοιμάζεται στο παρασκήνιο;

Πάσα εξήγηση δεκτή. Αλλά παρακαλώ όχι αμφισβήτηση του ντοκουμέντου, το οποίο έχω στη διάθεση παντός ενδιαφερομένου…

Η ουσία είναι αλλού

Επίσης δεν θα δεχθώ αμφισβητήσεις και επί του επομένου. Πρόκειται για είδηση που μου μετέδωσε ο άνθρωπός μου στις Βρυξέλλες και αφορά την εν κρυπτώ μετακίνηση των ΕΑΤ (Ειδικών Απεσταλμένων Τσίπρα) στα γραφεία της Κομισιόν. Σύσσωμοι, σου λέει, οι ξένοι και έλληνες ανταποκριτές στις Βρυξέλλες αναζητούσαν επί ώρες το ντουετάκι Τσακαλώτος – Παππάς, αλλά στάθηκε αδύνατον να τους εντοπίσουν πριν τις 8 το βράδυ, καθώς μετακινούνταν από γραφείου εις γραφείον – τέτοια μυστικότης!

Κάποια στιγμή τούς εντόπισαν στο γραφείο του κλαρινογαμπρού, θα τον χαρακτηρίσω, Πιερ Μοσκοβισί, αλλά μετά τους έχασαν πάλι, διότι πρόλαβαν και χώθηκαν σε κάτι γραφεία χαμηλόβαθμων(;), υψηλόβαθμων(;), θα σας γελάσω και δεν το θέλω, υπαλλήλων της Κομισιόν.

Μου είναι αδιάφορο: ακόμη και σόου να κάνουν, να καταπίνουν ας πούμε φωτιές στο κέντρο της Grand Place των Βρυξελλών, δεκάρα δεν θα δώσω. Να βρεθεί λύση για συμφωνία, μπορούν να βοηθήσουν; Αυτό έχει σημασία…

Ζέπελιν

Στο μεταξύ, η μονοθεματικού χαρακτήρα ενασχόληση της κυβέρνησης με την κρίση έχει εμφανείς επιπτώσεις στο νομοθετικό έργο της Βουλής. Μετά τη συγκλονιστική επιτυχία της ψήφισης του νομοσχεδίου για το άνοιγμα της ΕΡΤ, το οποίο πραγματικά συνεπήρε ολόκληρο τον ελληνικό λαό προκαλώντας παραλήρημα ενθουσιασμού, με ενημέρωσαν χθες ότι δεν υπάρχουν πλέον νομοσχέδια για να ψηφίσει η Βουλή.

Ο,τι δηλαδή δήλωναν προεκλογικά, ότι έχουν έτοιμα νομοσχέδια για ψήφιση (και δεν εννοώ την καραμπινάτη ΑΠΑΤΗ για το «νομοσχέδιο ένα με άρθρο ένα» που θα επανέφερε μισθούς και συντάξεις στα προ του Μνημονίου επίπεδα), ήταν ένα ακόμη… ζέπελιν – μια φούσκα!

Φίλος μου βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ που του επισήμανα σχετικά την απουσία νομοθετικού έργου της κυβέρνησης, μου δήλωσε «μη βάζεις ιδέες στην Πρόεδρο, άσε να κάνουμε διακοπές, γιατί δεν το έχει σε τίποτε να κρατήσει τη Βουλή ανοιχτή στην προοπτική ότι θα έρθουν νομοσχέδια για ψήφιση».

Μια κάποια πρόταση

Εντάξει, δεν βάζω ιδέες στην Πρόεδρο Ζωή για το τι θα κάνει το καλοκαίρι με τη Βουλή. Οφείλω όμως να της δώσω μια ιδέα για να μην μπαίνει στη Βουλή ο κάθε ιδρωμένος – με όλα τα σχετικά επακόλουθα – ματατζής που κάθεται στην κλούβα έξω από τη Βουλή και θέλει, ντε και καλά, να πηγαίνει «για την ανάγκη του» στο Κοινοβούλιο. Εισηγούμαι στην Πρόεδρο να τοποθετήσει χημικές τουαλέτες επί της Λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας ή από κάτω, επί της Αμαλίας, να πηγαίνουν εκεί οι αστυνομικοί.

Πώς γίνεται στις λαϊκές; Που στήνονται ταυτόχρονα με τους πάγκους των πωλητών και οι χημικές τουαλέτες; Ε, έτσι ακριβώς!

Δραματική κατάσταση

Και κάτι σχετικό που αφορά τον αναπληρωτή υπουργό Πολιτισμού Ξυδάκη: βρέθηκα Θεσσαλονίκη το Σαββατοκύριακο και επισκέφθηκα Κυριακή πρωί το Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης. Θα περιγράψω την εικόνα και θα του ζητήσω να προβεί στα απαραίτητα, αν το κρίνει σκόπιμο: στο ταμείο, στην είσοδο, κυρίες τρεις. Μία έκοβε εισιτήρια, οι άλλες δύο (φίλες της; συνάδελφοι;) έπαιζαν με ένα αγοράκι τριών – τεσσάρων ετών που έκανε ό,τι και κάθε παιδάκι της ηλικίας του: φώναζε, έκλαιγε, γέλαγε, τσίριζε. Στο εσωτερικό του μουσείου τώρα: είδα δύο κυρίες φύλακες υποτίθεται να αναλύουν ψιθυριστά τα γκομενικά τους και, δύο αίθουσες μετά, άλλες τρεις καθισμένες σε μια βάση να κάνουν κάτι ανάλογο. Προφανώς απολογιστικό της προηγούμενης νύχτας, ανάμεσα σε χο-χο-χο και χα-χα-χα. Σε μια άλλη αίθουσα παρακάτω, μία άλλη να μιλάει στο τηλέφωνο βαθιά απορροφημένη. Περιττό να σημειώσω ότι καμία δεν φορούσε στολή, αλλά ό,τι είχε σπίτι της – και αποφεύγω μετ’ επιτάσεως να περιγράψω τι.

Και όλα αυτά με το μουσείο γεμάτο ξένους επισκέπτες, οι οποίοι εκμεταλλεύονταν με τον πλέον κατάλληλο τρόπο την απουσία οιουδήποτε ελέγχου: φωτογράφιζαν αφειδώς τα σπάνια εκθέματα και ειδικά τον Κρατήρα του Δερβενίου και τα χρυσά στεφάνια από τους μακεδονικούς τάφους – παρότι αυτό απαγορεύεται αυστηρά. Διότι πώς αλλιώς το μουσείο θα πουλήσει τις εκδόσεις του;