[Κραυγές και ψίθυροι] Γονυπετής

Συγχωρέστε μου την αυτοαναφορά, αλλά από παιδί είχα απέχθεια, αισθητική και συνειδησιακή, στις γονυκλισίες – εντός ή εκτός ναών. Ισως οφείλεται στο σοκ που υπέστην όταν είδα για πρώτη φορά προσκυνητές να ανηφορίζουν από το λιμάνι της Τήνου στην Παναγία «περπατώντας» στα γόνατα. Το να γονατίζει κάποιος, για την Εκκλησία μπορεί να είναι δείγμα ευλάβειας, ωστόσο για την ευρωπαϊκή κουλτούρα είναι ένα είδος σωματοποίησης του εξευτελισμού. Ετσι, για παράδειγμα, δεν γοητεύθηκα ποτέ από το καλτ στοιχείο της περίφημης σκηνής από τα «Κόκκινα φανάρια» όπου η Κατερίνα Χέλμη πέφτει στα πόδια του εραστή της με την οιμωγή «Μη Ντορή μου, αν φύγεις θα φαρμακωθώ». Το να γονατίζει όμως μια πολίτης μπροστά σε έναν υπουργό και να καταγράφεται το περιστατικό από κάμερα ξεφεύγει από τα όρια του καλτ.

Συνέβη κατά την προσέλευση του υπουργού Υγείας στο Ιπποκράτειο Θεσσαλονίκης. Μια μάνα, της οποίας το παιδί είχε υποστεί κρανιοεγκαφαλικές κακώσεις σε τροχαίο μεταφέρθηκε ύστερα από επέμβαση του κ. Κουρουμπλή στο εξωτερικό, γονάτισε μπροστά του φωνάζοντας και κλαίγοντας γοερά για να τον ευχαριστήσει. Επειδή, δηλαδή, έκανε το αυτονόητο. Η σκηνή, πέρα από κακόγουστη, είναι προσβλητική για τη δημοκρατία και τον δυτικό πολιτισμό. Και προφανώς δεν ευθύνεται η μάνα που παλεύει με τον πόνο της. Ισως ούτε και ο υπουργός. Που – ελπίζω! – να μην την είχε προβλέψει και να μην πρόλαβαν οι συνοδοί του να την αποσοβήσουν. Γιατί ένα τέτοιο βίντεο δεν προκαλεί συνειρμούς ως προς τον ανθρώπινο σπαραγμό αλλά ως προς μία ανοχύρωτη κοινωνία.