[Θεωρείο] Cafe και καφενεία

Σε έναν πολιτικό του αντίπαλο είπε ότι διαπραγματεύεται «στα τέσσερα», σε κάποιον άλλο ότι «ξέρει από Μύκονο». Τίποτε από αυτά, όμως, δεν εμπόδισε πρώτα την ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ και έπειτα του υπουργούς του κόμματος να χειροκροτήσουν τον Πάνο Καμμένο με συντροφική θέρμη. Ελάχιστη σημασία έχει ότι το χειροκρότημα δεν ήταν για τον σεξιστικό οίστρο του προέδρου των ΑΝΕΛ, αλλά για εκείνες τις ηρωικές ατάκες του που διεγείρουν το θυμικό προδίδοντας τη λογική και για την αντιμνημονιακή νομιμοποίηση που προσέφερε στο συριζαίικο Μνημόνιο των 47 σελίδων. Επί της ουσίας η διαφορά δεν είναι μεγάλη. Είτε με σεξουαλικά υπονοούμενα είτε με κραυγές ανυποταγής και μνημονιακά σέρβις, αυτός που θριάμβευσε δεν ήταν ο κοινοβουλευτικός λόγος, ήταν ο πούρος καφενειακός.

Αν ο Πάνος Καμμένος τίμησε την κουλτούρα του καφενείου με τη σκέψη του, ο Αλέκος Φλαμπουράρης έδωσε τα δικά του διαπιστευτήρια με τη στάση του σώματος. Ανεπιτήδευτα αραχτός, σχεδόν χυμένος σε μια καρέκλα και με το χέρι περασμένο στην πλάτη μιας άλλης, ο υπουργός Επικρατείας είχε το ύφος του ανθρώπου που, αφού έχει ευφρανθεί με λίγο ούζο και έναν καλό μεζέ, σκέφτεται ότι τελικά η ζωή είναι ωραία. Οπως αποδεικνύεται από το θερμό χειροκρότημα, με την μπρουτάλ υπεράσπιση του Καμμένου γίνεται ακόμη καλύτερη.

Κοινωνιολογικά και πολιτισμικά, μπορεί και ανθρωπολογικά, όλα αυτά είναι πολλά πράγματα. Αλλά δεν είναι «πρώτη φορά Αριστερά» – και πολύ περισσότερο δεν είναι πολιτικά. Δεν είναι μόνο ότι οι συριζαίοι εξατμίζουν το υποτιθέμενο ηθικό τους πλεονέκτημα διαφημίζοντας με χειροκροτήματα τους δεσμούς τους αίματος με τον εθνικολαϊκιστικό τους εταίρο. Είναι και ότι ξηλώνουν πόντο – πόντο ένα σύστημα αρχών και αξιών που σε κάποιο βαθμό σμιλεύτηκε στα καφενεία. Γιατί εκτός από το «Καφενείον η Ελλάς» του Καμμένου και του Φλαμπουράρη, υπάρχει και το Café de Flore στο Παρίσι όπου ο Ζαν-Πολ Σαρτρ και άλλοι διανοούμενοι της Αριστεράς περνούσαν ατελείωτες ώρες. Εκτός, δηλαδή, από την άναρθρη χύδην ελευθεριότητα, υπάρχει και ο επεξεργασμένος ελευθεριακός λόγος.