Ποιος διαβάζει Iskra;

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ΠΑΣΟΚ. Ας το διευκρινίσουμε ευθύς εξαρχής. Φαίνεται όμως πως η άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας έχει αρκετά κοινά στοιχεία κυρίως μεταξύ των κομμάτων που κινούνται στο αριστερό άκρο του πολιτικού τόξου. Εξ αυτού του λόγου και οι συνειρμοί. Στη δεκαετία του 1980, στην κυβερνητική οκταετία του ΠΑΣΟΚ, αλλά και αργότερα στη δεκαετία του 1990, το ιστορικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Μεταπολίτευσης, εκτός από Κέντρο και Δεξιά, διέθετε και Αριστερά σε διάφορες εκδοχές, ακόμη και εντός κυβέρνησης. Αυτή λοιπόν η Αριστερά σε κάθε δεξιά επιλογή συνήθως φώναζε, γκρίνιαζε, διαμαρτυρόταν. Και στην κρίσιμη στιγμή ήταν οι πιο πιστοί στρατιώτες της δεξιάς πλειοψηφίας. Η Ιστορία λοιπόν διδάσκει σε όποιον θέλει να διδαχθεί. Ο κύκλος του Μεγάρου Μαξίμου που τείνει να μετασχηματιστεί σε κάτι διαφορετικό από ηγετική ομάδα του κόμματος έδωσε στη δημοσιότητα τις 47 σελίδες προτάσεων προς τους δανειστές, οι οποίες φυσικά είναι γεμάτες φορολογικά – και όχι μόνο – μέτρα. Σε αυτή την περίπτωση κρίσιμος είναι ο ρόλος της Αριστερής Πλατφόρμας. Η κυβερνητική πρόταση ήταν σε γνώση της ηγεσίας της κομματικής Αριστεράς. Και μοιάζει σαν οι δανειστές να της έκαναν πλάκα όταν έβαλαν μεταξύ των μέτρων τη διάλυση του ενεργειακού τομέα (σπάσιμο  ΔΕΗ, πώληση κ.λπ.). Υπάρχει η υποψία ότι οι δανειστές είναι από τους σημαντικότερους αναγνώστες της Iskra.gr. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Φυσικά, ακόμη μία φορά η ηγεσία της Πλατφόρμας ανέβηκε στα κεραμίδια. Είναι σαφές πως ο Παναγιώτης Λαφαζάνης είναι θεσμικός παράγοντας και ως εκ τούτου παίζει με κανόνες. Και ο Αλέξης Τσίπρας δεν μπορεί να κάνει καμία κίνηση χωρίς να έχει είτε τη σύμφωνη γνώμη του είτε τη σύμφωνη διαφωνία του. Γιατί πώς αλλιώς θα λέει στους ξένους συνομιλητές του «δεν μπορώ να υποχωρήσω άλλο γιατί δεν με αφήνει ο Λαφαζάνης»; Από την άλλη πλευρά, όσοι εκτιμούν ότι η Αριστερά θα τραβήξει το δικό της μπαϊράκι και θα οδηγήσει στη ρήξη πλανώνται πλάνην οικτράν.