[Κραυγές και ψίθυροι] Τραγούδια του αγώνα

Και τώρα που καταλάγιασε ο κουρνιαχτός, ας ρίξουμε μια ματιά και στην ουσία. Αναφέρομαι στο τραγούδι του Νίκου Πορτοκάλογλου «Θα περάσει κι αυτό» που αναδείχθηκε έστω και για δύο – τρία 24ωρα σε μείζον πολιτικό θέμα. Μπορεί βέβαια αυτό να οφείλεται και στο ότι συνέπεσε με την τριήμερη αργία του Αγίου Πνεύματος γιατί, όσο να ‘ναι, ο τραγουδοποιός υπηρετεί εδώ και χρόνια με συνέπεια ένα είδος που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί «εκδρομικό ροκ».

Πιστεύω λοιπόν ότι όλο αυτό έγινε εξαιτίας του δελτίου Τύπου που αναφέρεται στο τραγούδι. Αυτός που το συνέταξε έκανε άριστα τη δουλειά του. Πολύ πομπώδες και πολύ σοβαροφανές, διατυπωμένο με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, μοιάζει περισσότερο με έκτακτο ιατρικό ανακοινωθέν. Ε, τι να πω όταν αναφέρει ότι είναι αποτέλεσμα «εμπύρετης δημιουργικής διαδικασίας που δεν επιτρέπει να περιμένει να ειπωθεί αργότερα αλλά τώρα». Ολα αυτά για ένα τραγουδάκι που θα μπορούσε να ήταν τζινγκλάκι σε μια «προχώ» διαφήμιση μπίρας ή γιαουρτιού. Τέτοια τραγούδια εξάλλου έγραφε πάντα ο Πορτοκάλογλου. Ποπ μελωδίες για να τραγουδιούνται από παρέες βράδυ σε παραλία, γύρω από φωτιά. Δεν το λες κακό, δεν πρόκειται όμως σε καμία περίπτωση για πολιτικό τραγούδι. Γιατί αν οι αφελείς, απλοϊκοί στίχοι του εκληφθούν ως «Υμνος του Μνημονίου», τότε το Μνημόνιο έχει τη βαρύτητα ατελέσφορου έρωτα νεαρού φοιτητή για την παντρεμένη 30άρα του ρετιρέ. Και εξάλλου το πολιτικό τραγούδι έγκειται στη συνθήκη τού «δεν θα περάσει κάτι». Οχι στη στωικότητα τού «θα περάσει κι αυτό».