[Ενστάσεις] Πώς φτάσαμε εδώ

Η Μεταπολίτευση, που πολύ φοβάμαι ότι τελειώνει και με κρότο και με πολλούς λυγμούς μαζί, ήταν η πιο πλούσια περίοδος στην Ιστορία της νεότερης Ελλάδας. Ηταν, επίσης, περίοδος κατά την οποία η χώρα ισχυροποιήθηκε, οικονομικά και στρατηγικά, λόγω της συμμετοχής της στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης.

Η περίοδος αυτή, ωστόσο, η ίδια, γέννησε τις δομικές ανωμαλίες, που εδραιωμένες με τον καιρό ως νοοτροπία και ενσωματωμένες στο πολιτικό σύστημα οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία. Από την ποικιλία των προσεγγίσεων στα αίτια της κατάρρευσης, αναδύονται και ορισμένες σταθερές. Ορισμένες από τις σταθερές αυτές, που προσεγγίζονται ως μύθοι με προοδευτικό μάλιστα πρόσημο, αναλύονται σε ένα ντοκιμαντέρ, που σκηνοθέτησε ο Γιάννης Μαρμάρας και που αυτό δεν θα έχει την τύχη να προβληθεί με τυμπανοκρουσίες από το κανάλι της Βουλής, ακριβώς επειδή δεν κολακεύει τις ιδεολογικές εμμονές της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Αλλά, για να είμαστε ειλικρινείς, όχι μόνο αυτής, αλλά και της συντριπτικής πλειονότητας των πολιτικών που διαχειρίστηκαν τις τύχες της χώρας από το 1974 (έχει τίτλο «Επτά μεταπολιτευτικοί μύθοι» και υπάρχει στο Διαδίκτυο, στο Vimeo).

Ποιοι είναι μερικοί τέτοιοι μύθοι της Μεταπολίτευσης; Οι κρατικές δαπάνες του μεγάλου κράτους που ως ποσοστό του ΑΕΠ σχεδόν διπλασιάστηκαν αλλά η μόνη ανάπτυξη που έγινε ήταν με δανεικά – διότι το μόνο που ενισχύθηκε ήταν η κατανάλωση, άρα τα εμπορικά ελλείμματα. Το κράτος ως εργοδότης που απλώς επένδυσε σε κομματικές στρατιές, ενισχυμένες από τον κρατικό συνδικαλισμό. Η υγεία και η παιδεία που υποτίθεται ότι είναι δωρεάν. Η έμφαση στα κεκτημένα δικαιώματα και στην υποτιθέμενη προστασία των αδυνάτων, που στην πραγματικότητα συνδυάζει τις κοινωνικές παροχές με τις προσβάσεις ισχυρών κοινωνικών ομάδων στην εξουσία. Και πολλοί άλλοι τέτοιοι λόγοι.

Υπήρξαν πολλές προειδοποιήσεις ότι με αυτές τις αυταπάτες πάμε κατά διαόλου, ακόμα και πριν ξεσπάσει η κρίση. Δεν τις ακούσαμε. Σήμερα πληρώνουμε.