[Κραυγές και ψίθυροι] Στάχτες και ευσέβεια

Στις 18 Μαΐου ήταν στάχτη και μπούρμπερη. Και χθες, «ολοκαίνουργιο» φιλοξένησε την πρώτη «μετά πυρκαγιά» συναυλία. Αναφέρομαι στο Θέατρο της Ρεματιάς στο Χαλάνδρι που ανακατασκευάστηκε χάρη στην εθελοντική δουλειά των κατοίκων του δήμου και γειτονικών περιοχών.

Σε προηγούμενες δεκαετίες πολλοί χλεύαζαν την πολιτική προσομοιάζοντάς την με θέατρο και μάλιστα με το πρόσημο της κατάντιας. Σήμερα, τι ωραία που θα ήταν αν οι αυτοματισμοί του πολιτικού κόσμου λειτουργούσαν όπως αυτοί του θεατρικού. Γιατί τα τελευταία χρόνια το θέατρο όχι μόνο προσαρμόστηκε στα οικονομικά δεδομένα αλλά με άξονα την κρίση αναπτύχθηκε κατά έναν τρόπο που θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως case study. Ο,τι συστημικό, ακόμη και αν αφορούσε παραγωγές που δεν ήταν σε αποκλειστική και απευθείας σύνδεση με το ταμείο, πέρασε σε μία, ας την πούμε, «τουριστική» σφαίρα. Δηλαδή, μπορεί να γέμισαν οι αίθουσες αλλά δεν συνέστησαν θέμα. Την ταυτότητα στη σεζόν την έδωσαν κυρίως μεθοριακές δουλειές που προσέγγισαν το καινούργιο χωρίς όμως να αποδομήσουν το παλιό.

Παρακολουθώντας παραστάσεις σε χώρους των 60 θέσεων, όπου μάζευα τα πόδια μου για να μη με πατήσουν κατά λάθος οι ηθοποιοί και προσμετρώντας τώρα την αυταπάρνηση των παιδιών στο Χαλάνδρι, μου έρχεται στον νου η ρήση που αποδίδεται στη Μαρίκα Κοτοπούλη: «Το θέατρο είναι θρησκεία. Αν το πιστέψεις μπορεί να σε σώσει!».