[Διαστάσεις] Η Ρόζα δεν μένει πια εδώ

Ζευγαράκια να λιάζονται στο γρασίδι του πάρκου Τιργκάρτεν. Παιδιά φορώντας κράνη να κάνουν ζιγκ-ζαγκ με τα ποδήλατα ανάμεσα στο πλήθος. Ζογκλέρ να κάνουν τα ακροβατικά τους. Αυτή την εικόνα αντίκρισε ο Ρότζερ Κόεν των Νιου Γιορκ Τάιμς μια Κυριακή απόγευμα που βρέθηκε στο Βερολίνο, μια εικόνα γνώριμη σε όποιον επισκέπτεται τέτοια εποχή αυτή την υπέροχη πόλη. Στην ίδια αυτή πόλη είχε δολοφονηθεί πριν από έναν αιώνα η Ρόζα Λούξεμπουργκ και οι δολοφόνοι της είχαν ρίξει το πτώμα της σε ένα κανάλι. Η ίδια πόλη υπήρξε τον 20ό αιώνα το επίκεντρο μιας ιδεολογικής μάχης που περιλάμβανε δύο παγκόσμιους πολέμους και την παρατεταμένη διαίρεση της Ευρώπης. Τι σημαίνουν όλα αυτά για τους σημερινούς νέους της Γερμανίας; Τι τους λέει ακριβώς το όνομα «Ρόζα Λούξεμπουργκ» εκτός από το γεγονός ότι η ελεγεία της, σε μουσική Ελένης Καραΐνδρου, ακούγεται ξαφνικά στη διάρκεια του τελευταίου «Mad Max»; Η Ρόζα δεν ανήκει σ’ αυτόν τον κόσμο, το ξέραμε από τότε.

Το συμπέρασμα του βρετανού αρθρογράφου είναι ότι η ευεξία νίκησε την πολιτική. Και ότι ο θάνατος του πολιτικού κέντρου, όπως και των περιοχών λίγο προς τα αριστερά του και λίγο προς τα δεξιά του, είναι μια από τις εξηγήσεις για την άνοδο κομμάτων όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, το Podemos και το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν. Μα η απογευματινή εικόνα στο Τιργκάρτεν δεν διαφέρει από τη μεσημεριανή εικόνα στην πλατεία Αγίας Ειρήνης ή τη βραδινή εικόνα στον Κεραμεικό. Οι νέοι που τρώνε λουκάνικα ή φαλάφελ μπορεί να μη γνωρίζουν ιστορία, νιώθουν όμως ότι κάτι δεν πάει καλά σε έναν κόσμο όπου πάρα πολλά συσσωρεύονται στα χέρια πολύ λίγων. Και το νιώθουν ακόμα κι εκείνοι που τρώνε χάμπουργκερ όπως δείχνουν τα πλήθη που συρρέουν στις αμερικανικές πόλεις για να ακούσουν έναν αριστερό υποψήφιο για την προεδρία των ΗΠΑ, τον 73χρονο γερουσιαστή Μπέρνι Σάντερς. Κι ας ξέρουν ότι στο τέλος Χίλαρι θα ψηφίσουν.

Αυτούς τους νέους δεν δικαιούται κανείς να τους προδώσει. Ούτε καν – πολύ περισσότερο – ένας σχεδόν συνομήλικός τους.