[Θεωρείο] Καμπάνες παντού

Ο Αλέξης Τσίπρας έκλεισε το άρθρο του στη Monde προτρέποντας όσους νομίζουν ότι η ρήξη θα πλήξει μόνο την Ελλάδα να διαβάσουν το «Για ποιον χτυπά η καμπάνα;» του Χέμινγουεϊ. Με αυτόν τον τίτλο άνοιξε και ο διευθυντής της Repubblica το δικό του άρθρο, με το οποίο σχολιάζει το αποτέλεσμα των τοπικών εκλογών που πραγματοποιήθηκαν σε επτά περιφέρειες της Ιταλίας. Μόνο που ο Ετσιο Μάουρο μέτρησε τις καμπάνες και τις βρήκε δύο – η μία χτύπησε από το Κίνημα των 5 Αστέρων και η άλλη από τη Λέγκα του Βορρά. Και χτύπησαν τόσο δυνατά ώστε είναι αδύνατον να μην άκουσε η υπόλοιπη Ευρώπη ότι η Δεξιά στην Ιταλία δεν είναι πια μπερλουσκονική, αλλά αντιευρωπαϊκή και ξενοφοβική.

Αυτή η Δεξιά έχασε από την Κεντροαριστερά του Ματέο Ρέντσι αλλά κέρδισε τη Δεξιά του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Αυτό σημαίνει ότι η εναλλακτική διακυβέρνησης στην Ιταλία δεν ενσαρκώνεται πλέον στο πρόσωπο ενός μεγιστάνα των μέσων ενημέρωσης, αλλά στα πρόσωπα ενός ανοριακού κωμικού που εισήγαγε στο πολιτικό λεξιλόγιο το πρωκτικό σεξ και ενός λεπενιστή αστέρα της πολιτικής που φωτογραφίζεται ημίγυμνος στο κρεβάτι του για τα περιοδικά και λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής των φόβων της κοινής γνώμης. Εντάξει, η πολιτική ζωή στην Ιταλία έχει παράδοση στην όπερα μπούφα. Στο παρελθόν, όμως, οι πρωταγωνιστές της έφταναν το πολύ ώς τα έδρανα της Βουλής, δεν ήταν υποψήφιοι πρωθυπουργοί. Ακόμη περισσότερο, δεν φιλοδοξούσαν να σχεδιάσουν τον χάρτη ολόκληρης της Ευρώπης μαζί με το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν, τους Αληθινούς Φινλανδούς ή τους ψεκασμένους Ελληνες.

Σύμφωνα με μια ανάγνωση, η Γερμανία δεν πολιτεύεται προτεσταντικά αλλά με γνώμονα την προστασία της δημοκρατικής της υγείας από τον ιό των εγχώριων εκδοχών του αντιευρωπαϊσμού και της Ακρας Δεξιάς. Οπως αποδεικνύεται και από την Ιταλία, όμως, ο ιός εξαπλώνεται στη μια χώρα μετά την άλλη. Ή, όπως θα έλεγαν όσοι τσιτάρουν Χέμινγουεϊ, οι καμπάνες χτυπούν παντού. Και δεν χτυπούν για έναν μόνο, αλλά για μια ολόκληρη ήπειρο.