[Κραυγές και ψίθυροι] Ελλάδες

Το περασμένο Σαββατοκύριακο ήμασταν πολλοί αυτοί που βρεθήκαμε σε κάποιο πλοίο, ταξιδεύοντας προς το καλοκαίρι. Μαζί τους κι εγώ που, νησιώτισσα γαρ, νιώθω στα καράβια σαν να είμαι στο σπίτι μου. Και πάντα το πιο συναρπαστικό για μένα στοιχείο του ταξιδιού είναι οι επιβάτες. Χρόνια τους παρατηρώ, έχω εμπεδώσει την ανθρωπογεωγραφία τους. Δεκαετίες τώρα, μόνο τα ρούχα αλλάζουν, οι τύποι παραμένουν ίδιοι, μόνο που καταγράφονται πλέον ως προς τη χρήση του κινητού.

Τις προάλλες μπήκα σε ένα καινούργιο στη γραμμή καράβι, τσίλικο, από αυτά που πήγαιναν στην Ιταλία. Δίπλα μου μια παρέα από πεντέξι εβδομηντάρες και βάλε, μαυροντυμένες. Με το που σαλπάραμε άνοιξαν τα αλουμινόχαρτα: κεφτέδες, ψωμί, τουρσιά και κανένα πορτοκάλι για να παίρνει την αψάδα των μπαχαρικών. Κλασική εικόνα. Η αφ’ υψηλού κριτική ματιά μου στο θέαμα υποχώρησε πριν καν συντελεστεί. Με τα χρόνια οι αιχμές στρογγυλεύουν. Τις πλησίασε όμως ένα γκαρσόνι, ουτοπιστικά μεγαλοπρεπές στη βυσσινί στολή του. Τους έκανε, φαίνεται, κάποια παρατήρηση γιατί αμέσως μάζεψαν το κολατσιό τους. Και συνέχισαν τις μπουκιές τους στα μουλωχτά. Αυτό που με εντυπωσίασε όμως ήταν ο απολογητικός τόνος του γκαρσονιού, πόσες φορές ζήτησε συγγνώμη με το χέρι στην καρδιά. Το ένιωθα ότι μαζί τους ήταν, αν ταξίδευε ιδιωτικά το ίδιο θα έκανε, σιγά μην ξόδευε τα πολύτιμα ευρώ του στο μπαρ. Τις δύο Ελλάδες που σιγοπίνουν το ποτό τραγουδούσε κάποτε ο Σαββόπουλος. Μωρέ μία είναι. Που σιγοτρώει τον κεφτέ. Στα κρυφά ή στα φανερά.