Με αφορμή τη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ το περασμένο Σαββατοκύριακο, το όνομα του μέλους της Πολιτικής Γραμματείας του κυβερνώντος κόμματος Ρούντι Ρινάλντι ακούστηκε και γράφτηκε πολύ στα μέσα ενημέρωσης. Ετσι άρχισε να γίνεται ευρύτερα γνωστό και αρκετοί ρωτούσαν να μάθουν για το στέλεχος που «συμμάχησε» με τον επικεφαλής της εσωκομματικής μειοψηφίας Παναγιώτη Λαφαζάνη. Ποιος είναι αυτός που ελέγχει 10 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, έχει πέντε βουλευτές και αμφισβητεί ανοιχτά τις κεντρικές πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης;
Αν το όνομα του Ρούντι Ρινάλντι στα πλατιά στρώματα του πληθυσμού δεν είναι πολύ γνωστό, στην Αριστερά το γνωρίζουν σχεδόν 40 χρόνια. Από τότε ο γεννημένος στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, από ιταλό πατέρα και ελληνίδα μητέρα, εντάχθηκε στο φοιτητικό αντιδικτατορικό κίνημα που είχε δημιουργηθεί στην Ιταλία.
Μάλιστα, συσπειρώθηκε σε μία από τις πλέον ριζοσπαστικές φοιτητικές οργανώσεις, τη μαοϊκή ΠΠΣΠ (Προοδευτική Πανσπουδαστική Συνδικαλιστική Παράταξη) της ενιαίας τότε ΟΜΛΕ (Οργάνωση Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας).
Η ρήξη στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα της εποχής ήταν πλέον οριστική. Από τη μία πλευρά οι λεγόμενοι «σοβιετόφιλοι» και από την άλλη οι «κινεζόφιλοι». Στα μάτια του νεαρού Ρούντι, η Μόσχα έμοιαζε να έχει συνθηκολογήσει στη μάχη για τη νίκη του σοσιαλισμού έναντι του καπιταλισμού, ενώ η φλόγα της κινεζικής Πολιτιστικής Επανάστασης είχε συνεπάρει εκατομμύρια νέους σε όλον τον κόσμο. Κάπως έτσι διάλεξε και πολιτικό στρατόπεδο.
Πώς όμως ο κήρυκας της σοσιαλιστικής επανάστασης βρέθηκε να συμμετέχει στο ανώτατο καθοδηγητικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ, με την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα να προσπαθεί να έρθει σε συμφωνία με τους δανειστές ώστε να διασφαλιστεί η παρουσία της χώρας σε ευρωπαϊκή τροχιά, κάτι που απέχει έτη φωτός από το σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο»;
Οσοι από τους πρώην συντρόφους του στο πάλαι ποτέ μαοϊκό ελληνικό κίνημα δεν είδαν με καλό μάτι τη συμπόρευση της ΚΟΕ (Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας) –οργάνωση που είχε ιδρύσει το 2003 ο Ρινάλντι –με τον ΣΥΡΙΖΑ, τον κατηγόρησαν για συνθηκολόγηση με τον ταξικό εχθρό. Ομως, όπως υποστηρίζουν άνθρωποι που τον γνωρίζουν αρκετά καλά, οι πολιτικές του αναζητήσεις τα δύσκολα για την Αριστερά χρόνια του ’80 και του ’90 οδήγησαν τον ίδιο και την οργάνωσή του στην αναζήτηση νέων πολιτικών επιλογών για την κοινωνία, μακριά από τη νοσταλγία της νικηφόρας επανάστασης που χάθηκε.
Από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, το ήδη διασπασμένο από το 1976 μαοϊκό κίνημα ουσιαστικά σταμάτησε τη δράση του και το ΚΚΕ (μ-λ), στο οποίο ανήκε ο Ρινάλντι, αυτοδιαλύθηκε. Απέμειναν μόνο λίγες ολιγομελείς ομάδες που όμως δεν είχαν καμία μαζικότητα. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, το 1983, ο Ρινάλντι και ορισμένα πρώην μέλη της σπουδάζουσας της ΠΠΣΠ δημιούργησαν τις εκδόσεις Α/συνέχεια, προσπαθώντας να συνεχίσουν την πολιτική τους παρέμβαση. Στις αρχές του 2000 ήρθαν σε επαφή με τις ομάδες που πρωτοστάτησαν στις μεγάλες κινητοποιήσεις κατά της παγκοσμιοποίησης. Μέλη της ΚΟΕ βρέθηκαν στο Σιάτλ, στη Γένοβα, την Πράγα και στο Πόρτο Αλέγκρε.
Στην προσπάθεια δημιουργίας του ΣΥΡΙΖΑ λίγο πριν από τις εκλογές του 2004, η οργάνωση του Ρινάλντι παρότι συμμετείχε στον διάλογο τελικά δεν έλαβε μέρος, στηρίζοντας όμως το εγχείρημα. Η αριστερή στροφή του Συνασπισμού μετά την ανάληψη της προεδρίας από τον Αλέκο Αλαβάνο έκαμψε τελικά τις αντιστάσεις του και η ΚΟΕ εντάχθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ. Η πολιτική σχέση των δύο ανδρών παραλίγο να φέρει τον Ρινάλντι σε μετωπική σύγκρουση με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον νεαρό τότε πρόεδρο του Συνασπισμού Αλέξη Τσίπρα.
Στη σύγκρουση Τσίπρα – Αλαβάνου που έλαβε χώρα την περίοδο 2009-2010 πήρε το μέρος του Αλαβάνου. Οι σχέσεις του με τον νυν Πρωθυπουργό αποκαταστάθηκαν το 2011. Μάλιστα, μετά τις εκλογές του 2012 που έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο Ρινάλντι συντάχθηκε με την προεδρική πλειοψηφία στο ιδρυτικό συνέδριο και εξελέγη στην Πολιτική Γραμματεία.
Τα σύννεφα στις σχέσεις του με τον Αλέξη Τσίπρα έκαναν την εμφάνισή τους για τρίτη φόρα μέσα σε λίγα χρόνια, μετά τις ευρωεκλογές του 2014. Διαφώνησε με τη γραμμή του προωθητικού συμβιβασμού που εξέφραζε πλέον η πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ, καταγγέλλοντας δεξιά στροφή, ενώ αντιτάχθηκε και στο άνοιγμα που έγινε σε στελέχη άλλων κομμάτων που διαφοροποιήθηκαν κατά του Μνημονίου. Ομως δεν συντάχθηκε με τη γραμμή Λαφαζάνη για λύση εκτός ευρώ. Ακόμη και τα κοινά κείμενα που κατέθεσε η ομάδα του με την Αριστερή Πλατφόρμα στις δύο τελευταίες συνεδριάσεις της Κεντρικής Επιτροπής δεν είναι κατά τον ίδιο απόδειξη στρατηγικής συμμαχίας με τη μειοψηφία. Επιθυμεί την παραμονή της χώρας στην Ευρώπη, ζητώντας όμως μια σχεδόν ανεφάρμοστη πολιτική, τη ρήξη με τις συνθήκες της.
Για αρκετά στελέχη της πλειοψηφίας αποτελεί κόκκινο πανί. Θεωρούν ότι η αντιπροσώπευση της ομάδας του δεν αποτυπώνει τους εσωκομματικούς συσχετισμούς, καθώς αποδίδουν την εκλογή τους στη στήριξη της ομάδας Τσίπρα. Μάλιστα ορισμένοι εκ των κατηγόρων του δεν κρύβουν ότι θα ήθελαν να τον δουν να εγκαταλείπει την Κουμουνδούρου, θεωρώντας τον περισσότερο βαρίδι της κινηματικής εποχής και όχι σύντροφό τους.
Σχόλια
