ΕΡΤ με σφραγίδα από το Κοινοβούλιο

Πολύ έντυπο και ψηφιακό μελάνι χύθηκε και ακόμη περισσότερα ελέχθησαν σχετικά με τη μαραθώνια ακρόαση του προέδρου, του διευθύνοντα συμβούλου και των υπόλοιπων προτεινόμενων μελών της «νέας ΕΡΤ» από την Πρόεδρο της Βουλής και άλλων μελών του Κοινοβουλίου. Εχω την άποψη ότι η όλη συζήτηση ήταν τόσο αδιέξοδη όσο και επιδερμική. Στην πράξη σε καμία περίπτωση είτε η αποδοχή είτε η απόρριψη του διευθύνοντος συμβούλου ή και των υπόλοιπων μελών δεν ανταποκρίνονται στον ρόλο της δημόσιας τηλεόρασης, ως κοινωνικής υπηρεσίας ή ως «φωνής του λαού».

Μέχρι τώρα το μοτίβο ήταν ότι ο δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας αποτελούσε στην πράξη τη φωνή του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος (έστω συμμαχίας) και αυτό αποτυπωνόταν στις επιλογές των διευθυντικών του στελεχών επιβεβαιώνοντας τον πελατειακό – προσωποπαγή τρόπο λειτουργίας των κρατικών μέσων ενημέρωσης. Εάν όπως πρέσβευαν η κυβέρνηση και ορισμένοι ονειροπόλοι η δημόσια (κρατική) τηλεόραση να υπηρετεί επ’ αγαθώ την ελληνική κοινωνία, τότε η διαγωνιστική προσπάθεια και η επιλογή τους θα έπρεπε να γίνει σε μια διαφορετική βάση. Με άλλα λόγια, το νέο πλαίσιο θα έπρεπε να καθιστά υπόλογο τον εκάστοτε πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο της ΕΡΤ απευθείας στο Κοινοβούλιο, και όχι στον εκάστοτε αρμόδιο υπουργό. Την πρόταση αυτή την έχω διατυπώσει από το 1993 στο βιβλίο «Απελευθερώνοντας την Τηλεόραση» (Καστανιώτης).  Υπό αυτήν την έννοια, η όλη διαδικασία προκήρυξης και επιλογής του εκάστοτε διοικητικού συμβουλίου, του προέδρου και του διευθύνοντα συμβούλου πρέπει να γίνεται αποκλειστικά από το Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Οπως το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης εποπτεύεται από την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας και τα μέλη του επιλέγονται από τη Διάσκεψη των Προέδρων, με έναν αντίστοιχο αλλά πιο αποτελεσματικό τρόπο το Κοινοβούλιο θα μπορούσε να προβαίνει στην επιλογή των μελών του διοικητικού συμβουλίου της δημόσιας τηλεόρασης.

Οι σωστές ερωτήσεις. Εκεί οι υποψήφιοι θα έδιναν το στίγμα τους, το όραμά τους για τη δημόσια τηλεόραση, στην εποχή της ψηφιακής τηλεόρασης, στην εποχή της συνδρομητικής τηλεόρασης, στην εποχή των δημόσιων μέσων. Εκεί τα μέλη του Κοινοβουλίου θα τους ρωτούσαν πώς σκοπεύουν να αντιμετωπίσουν τη νέα καταιγίδα που έρχεται για τη δημόσια τηλεόραση γενικώς, τι θα κάνουν τις πρώτες 100 ημέρες, ποιες θα είναι οι τέσσερις άμεσες προτεραιότητές τους, πώς θα αντιμετωπίσουν τα ψηφιακά μέσα, πώς θα κάνουν τη δημόσια τηλεόραση ευυπόληπτη ξανά, πώς σκοπεύουν να ανταποκριθούν στις «δημόσιες αξίες» (public values) που συγκροτούν τον επιχειρησιακό μοχλό της σύγχρονης δημόσιας ραδιοτηλεόρασης. Θα τους ρωτούσαν τελικά εάν έχουν τα προσόντα να ανταποκριθούν στις νέες συνθήκες και με ποιον τρόπο, και όχι ποια και πόσο καταδικαστική θέση πήραν για το «μαύρο της παλιάς ΕΡΤ», μιας ΕΡΤ που από την αρχή της Μεταπολίτευσης όλοι οι κυβερνώντας σκόπευαν να την κλείσουν αλλά και όλοι τη χρησιμοποίησαν για ίδιον όφελος.

Υποστήριζα (και υποστηρίζω) ότι στη συγκεκριμένη χώρα, με την έντονη πολιτικοποίηση του τηλεοπτικού πεδίου και των χρόνιων παρεμβάσεων στα εσωτερικά της ΕΡΤ από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, θα ήταν αφέλεια το να πιστεύει κανείς στην απεξάρτησή της από την πολιτική εξουσία.

Επειδή η ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης είναι η ιστορία της ΕΡΤ, είναι επιεικώς παράδοξο μετά τα 25 χρόνια της εισόδου της ιδιωτικής τηλεόρασης και της έλευσης της ψηφιακής τηλεόρασης να συνεχίζουμε να ανατροφοδοτούμε τον «αναλογικό» της ρόλο.