[Θεωρείο] Το Τέλειο 10

Η Νάντια Κομανέτσι ήταν η πρώτη αθλήτρια της ενόργανης γυμναστικής που βαθμολογήθηκε με το Τέλειο 10 από τους κριτές – πέτυχε τον άθλο της το 1976, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ, ενώ ήταν μόλις 14 ετών. Τη θυμήθηκε ο Γιάννης Μιχελογιαννάκης όχι ως μια αθλήτρια που άγγιξε την τελειότητα, αλλά σαν κάποια που κάποτε έκανε «κωλοτούμπες». Για να μην κάνει κωλοτούμπα η κυβέρνηση και γίνουμε Κομανέτσι, είπε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει ο λαός να κατεβεί στους δρόμους. Το σκεπτικό είναι ότι η λαϊκή υποστήριξη θα θωρακίσει ψυχολογικά την κυβέρνηση για να πει το μεγάλο «όχι» σε μια συμφωνία που θα εκθέτει το αφήγημα της εθνικής αξιοπρέπειας ή θα κάνει τους δανειστές να πουν το μεγάλο «ναι».

Το θέμα δεν είναι ασφαλώς πώς βλέπει ένας έλληνας βουλευτής μια ρουμάνα ολυμπιονίκη. Είναι ότι ακόμη και εκείνοι που ζουν στο λυκόφως της γραφικότητας έχουν αντιληφθεί πως τα όρια της διαπραγμάτευσης έχουν στενέψει δραματικά. Ο «λαός στους δρόμους», που επικαλέστηκε και ο Μανώλης Γλέζος περιγράφοντας τους Γερμανούς ως διαπλεκόμενους, τους Γάλλους ως ασπόνδυλους και τους Ολλανδούς ως τυχάρπαστους και απατεωνίσκους, μοιάζει να είναι το τελευταίο διαπραγματευτικό χαρτί. Το είπε πριν από λίγες ημέρες και ο Τάσος Κορωνάκης – αν και σε λιγότερο ηρωικό τόνο από του Γλέζου και λιγότερο γλαφυρό από του Μιχελογιαννάκη: «Σήμερα πρέπει να αγωνιστούμε μαζί με την κυβέρνηση και να δοκιμάσουμε τα όρια της Ευρώπης». Κι αν η δοκιμή δεν πετύχει;

Από ένα καπρίτσιο της τύχης, οι τελευταίοι Ολυμπιακοί Αγώνες στους οποίους ίσχυσε το βαθμολογικό σύστημα του Τέλειου 10 ήταν αυτοί της Αθήνας το 2004. Αλλά δεν χρειάζεται το Τέλειο 10 για να αντιληφθεί κανείς ότι οι κωλοτούμπες – από εκείνες της Κομανέτσι έως αυτήν που πιθανότατα θέλει να κάνει το Μαξίμου αλλά δεν μπορεί – απαιτούν μεθοδικότητα, σκληρή δουλειά και ταλέντο. Διαφορετικά, μπορεί να πέσει κανείς πολύ άτσαλα. Και με τον λαό στους δρόμους να μην επευφημεί, αλλά να γιουχάρει.