[Εισαγωγικά] Σαν ταινία του Αλμοδόβαρ

ΕΝΤΑΞΕΙ – θα μπορούσε να είναι κορυφαία σκηνή μιας ελληνικού θέματος ταινίας του Αλμοδόβαρ! Ωστόσο η έξοδος της Ζωής Κωνσταντοπούλου από το Κοινοβούλιο και η εκ του συστάδην στιχομυθία με τον «κύριο αστυνομικό» είναι μια στάση που νιώθεται. Η συμφωνία έρχεται – ή, τέλος πάντων, αυτό που έρχεται ως συμφωνία περιλαμβάνει τα γνωστά σκληρά μέτρα. Και έχει έναν ορατό κίνδυνο. Να μεταμορφώσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε αυτούς που αντιπολιτευόταν τα τελευταία πέντε χρόνια. Το ανακλαστικό της Ζωής ήταν, λοιπόν, σωστό. Δεν ήθελε με τίποτε να γίνει Πρόεδρος μιας Βουλής που θα πολιορκείται από κοινωνικές ομάδες, περιφρουρούμενη από την Αστυνομία. Βγήκε λοιπόν στον δρόμο για να διαχειριστεί προκαταβολικά τον συμβολισμό. Μόνο που αυτό συνιστά άρνηση μιας πραγματικότητας η οποία πλησιάζει, και μάλιστα γρήγορα.

Θα αποδειχθεί η Ρίγα ορόσημο της περιπέτειας του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία; Εκεί φαίνεται πως ηχογράφησε, κατά τα λεγόμενά του στους «Νιου Γιορκ Τάιμς», ο Γιάνης Βαρουφάκης τη συζήτηση στο Eurogroup ώστε να έχει την έσωθεν αληθή μαρτυρία. Εκεί επίσης, σε ένα τριγωνικό ραντεβού Τσίπρα – Μέρκελ – Ολάντ, φαίνεται ότι υπέστη ευθανασία η πολιτική διαπραγμάτευση που διεκδικεί από τις 25 Ιανουαρίου ο νέος έλληνας Πρωθυπουργός. Ευγενώς και φιλικά, ο γάλλος πρόεδρος και η γερμανίδα καγκελάριος υποσχέθηκαν να βοηθήσουν αλλά παρέπεμψαν στα τεχνικά κλιμάκια, δηλαδή στην τρόικα. Στο κάδρο και το ΔΝΤ που, θέσει και φύσει, εμποδίζει με τη συμμετοχή του μια ντεμί συμφωνία η οποία, με διάφορες χρηματοδοτικές πατέντες, θα δώσει χρόνο στον Τσίπρα έως τον Σεπτέμβριο. Τίποτε το πρωτότυπο εδώ. Στην τρόικα παρέπεμπε καλοσυνάτα η Μέρκελ και τον Σαμαρά, του οποίου επίσης η κυβέρνηση ονειρευόταν αποβολή του ΔΝΤ από το ελληνικό πρόγραμμα.

Είμαστε λοιπόν στα ίδια. Ή μάλλον είμαστε στο μέιλ Χαρδούβελη συν μερικά δισ. Είμαστε επίσης πίσω στην ύφεση η οποία, κατά την παθολογία της περασμένης πενταετίας, θα αντιμετωπιστεί με μέτρα που θα την κάνουν χειρότερη, όπως ο εικοσάρης ΦΠΑ. Αν όμως για τη χώρα όλα αυτά συνιστούν διολίσθηση στο 2012, για τον ΣΥΡΙΖΑ αποτελούν πολιτικό σοκ που ο καθένας το ζει με τον τρόπο του. Το ερώτημα είναι αν για το κόμμα που έχει την εξουσία ο χρόνος γυρίζει πίσω στο 2011. Το φθινόπωρο εκείνης της χρονιάς θυμίζει η συζήτηση για δημοψήφισμα – που όμως δεν είναι απλή. Ο σχετικός νόμος Καστανίδη θεσπίζει προεκλογική εκστρατεία 19 ημερών και ελάχιστη συμμετοχή 4 εκατομμυρίων – ενώ στις εκλογές κατεβαίνουν περί τα 6 εκατομμύρια. Αφήστε που Πρωθυπουργός και κυβέρνηση θα πρέπει να πάρουν θέση υπέρ ή κατά του προγράμματος. Με αυτά τα δεδομένα δεν είναι τυχαίο που η κυβέρνηση φλερτάρει με ψήφιση της συμφωνίας από τη Βουλή υπό την απειλή εκλογών. Πόσο χρήσιμο όμως είναι το όπλο της λίστας όταν αλλάζουν γρήγορα οι συσχετισμοί στο κόμμα; Πρόδρομος δείκτης θα είναι η σημερινή συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ.

Ολα αυτά εξηγούν γιατί καθυστερεί η κυβέρνηση να κλείσει συμφωνία πιέζοντας για προεξόφληση χρημάτων ή προκαταβολικό ανέβασμα του πλαφόν των εντόκων. Ωστόσο το τρίγωνο Παρισιού, Βερολίνου και Φρανκφούρτης δεν ενδίδει, κι ας ετοιμάζουν οι Βρυξέλλες σχέδια για ντεμί συμφωνία. Δεν ενδίδει διότι έχει ψυχολογήσει τον Αλέξη Τσίπρα ως πολιτικό που δεν είναι βομβιστής αυτοκτονίας, άρα δεν θα πάει τη χώρα σε πιστωτικό γεγονός. Είναι ο ίδιος λόγος που υπάρχει ανακούφιση για την περιθωριοποίηση Βαρουφάκη. Στο μεταξύ, η Μέρκελ μπορεί να χαμογελάει. Και ο Ολάντ – που είχε σκεφθεί να έρθει Αθήνα – προτίμησε μια επίσκεψη στην Αβάνα ώστε να φρεσκάρει το αριστερό προφίλ του ενώπιον του μουσειακού πλέον Φιντέλ Κάστρο. Ειρωνεία της Ιστορίας: αυτό συμβαίνει σε μια στιγμή που η Ελλάδα θυμίζει την Κούβα της δεκαετίας του ’90 ως χώρα με ελλείψεις σε ανταλλακτικά και φάρμακα. Εκεί το σύνθημα ήταν τότε: Σοσιαλισμός ή θάνατος. Εδώ τα ξεσπάσματα των συριζαίων πνίγονται στην απότομη βουβαμάρα.