[Κραυγές και ψίθυροι] Ο Μπάμπης και η Αλόμα

Στο βιντεοκλίπ του τραγουδιού «Μη γυρίσεις» των Κατσιμιχαίων υπάρχουν κάποια πλάνα από γλέντι σε ταβέρνα. Ανάμεσα στα πρόσωπα ξεχωρίζει μια γυναικεία μορφή. Ούτε νέα ούτε όμορφη. Είναι η Αλόμα. Που ήρθε στη ζωή ως Μπάμπης Ταμουζίδης, έζησε ως Αλόμα και χθες στα 67 του (υποψιάζομαι ότι έκρυβε χρονάκια αλλά χαλάλι του) έφυγε ως Μπάμπης.

Από τη δεκαετία του 1980 αγωνίστηκε για την προάσπιση του αυτονόητου σε μία δημοκρατία. Την ελευθερία της ερωτικής επιθυμίας. Συνδικαλίστηκε, τσακώθηκε, ξεφώνησε, στοχοποιήθηκε, έκανε κι άλλα που έγιναν αφορμή να στραφεί εναντίον της και ο περίγυρός της. Οι καβγάδες της με τον Κώστα Ταχτσή είναι θρυλικοί – κεφάλαια στην αστική ιστορία του περιθωρίου. Ομως το ότι η είδηση του θανάτου της ανέβηκε χθες στα περισσότερα σάιτ είναι γιατί η Αλόμα, και άλλες σαν αυτή, κέρδισε έναν αγώνα που έκανε στα τυφλά. Χωρίς κατασταλαγμένη ιδεολογία, ανάλογες γνώσεις και κουλτούρα, χωρίς συνδικαλιστική εμπειρία, με την Αστυνομία να τις δέρνει και τα κόμματα να τους γυρίζουν την πλάτη (στις αρχές της δεκαετίας του 1980, στο φεστιβάλ της νεολαίας «Αυγής – Θούριου» έδωσαν ένα περίπτερο στους ομοφυλόφιλους αλλά οι μεγαλύτεροι της παράταξης τους έδιωξαν κακήν κακώς) κατάφεραν να απενοχοποιήσουν ένα έστω και μικρό τμήμα της κοινωνίας. Που σήμερα μπορεί τουλάχιστον να αναφέρεται σε τραβεστί. Σε άτομα, δηλαδή, που είχαν τα κότσια να κάνουν σημαία τους το κορμί τους σε μία εποχή που μεγαλόσχημος συνάδελφός μου έγραφε «εμείς στο χωριό μου τις αδελφές τις παίρναμε με τις πέτρες».