[Αγιογραφίες] Venceremos

Αν θέλεις συμφωνία, ετοιμάσου για ρήξη. Αυτό πάνω – κάτω ήταν το δόγμα στο οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ είχε γυμνάσει τα στελέχη του. Αρκούσε η Αθήνα να δείξει πολεμική ετοιμότητα για να συνθηκολογήσουν οι δανειστές. Τώρα το Μαξίμου προσπαθεί να τους αλλάξει το λογισμικό. Την προσπάθεια ξεκίνησε με δημόσιες βολές και ιδιωτικά ραντεβού ο Νίκος Παππάς.

Κάθε πρωθυπουργός έχει έναν Παππά – μια φαιά υψηλότητα που αναλαμβάνει όσα ο πρωθυπουργός πρέπει αλλά δεν μπορεί να κάνει. Ο Παππάς είχε για χρόνια αυτόν τον ρόλο πίσω από τον Τσίπρα. Ρόλο που επιβεβαιώθηκε με το χαρτοφυλάκιο που του ανετέθη.

Αυτά επισήμως. Γιατί ανεπισήμως ο Παππάς είχε αναλάβει άλλη κρίσιμη αποστολή. Μετείχε σε αυτό που βαπτίστηκε Frankfurt Dinner Group – ένα άτυπο όργανο επικοινωνίας με τους δανειστές και κυρίως με την ΕΚΤ. Ηταν ένα πίσω κανάλι επικοινωνίας στο οποίο φαίνεται ότι αποδιδόταν μεγάλη σημασία στο πλαίσιο της στρατηγικής της «πολιτικής λύσης» – της στρατηγικής που βασιζόταν στην πεποίθηση ότι αρκούν οι ειδικές αποστολές και οι πρωθυπουργικές επαφές για να βρεθεί κοινός τόπος με τους δανειστές χωρίς να χρειαστεί να μπει κανείς στη βάσανο των «χαρτογιακάδων» της τρόικας.

Τα όρια αυτής της στρατηγικής φάνηκαν από τον τρόπο που το ίδιο το πρωθυπουργικό επιτελείο επέλεξε να ανασυνταχθεί – παροπλίζοντας τον Βαρουφάκη. Το δεύτερο όριο που αγγίζει ήδη η κυβέρνηση είναι αυτό του εσωτερικού δανεισμού.

Μέσα σε αυτό το τοπίο, ο Παππάς φρόντισε να υπενθυμίσει δημοσίως στους βουλευτές ότι οι ευθύνες τους είναι ιστορικές και να αφήσει αιχμές για την πολυγλωσσία τους στα τηλεπαράθυρα. Η αλήθεια είναι ότι ο πλουραλισμός δεν οφείλεται μόνο στις εμπνεύσεις των βουλευτών. Το ίδιο το Μαξίμου τούς είχε χαρίσει ένα μπουκέτο επιλογών, αφήνοντας ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα: από τις εκλογές ώς το δημοψήφισμα και από τον έντιμο συμβιβασμό ώς την παύση πληρωμών προς το ΔΝΤ. Μοιραία ο καθένας μετέφραζε την κεντρική αμφιθυμία ανάλογα με το γούστο του.

Το Μαξίμου φαίνεται να έχει συμφιλιωθεί με την πραγματικότητα ότι τζάμπα συμφωνία δεν υπάρχει. Το ερώτημα είναι αν αρκούν οι επικοινωνιακοί ευφημισμοί και το «μασάζ» του Παππά για να συναντηθεί με αυτήν την πραγματικότητα και το κόμμα. Ενα κόμμα του οποίου η Πολιτική Γραμματεία εκδίδει ακόμη ανακοινωθέντα με κατακλείδα «venceremos».

Ο υπουργός Επικρατείας λέει ότι στη Βουλή τελειώνουν τα ψέματα. Φαίνεται ότι υπολογίζει στο ασήκωτο βάρος της ανάγκης. Μπορεί έτσι να ξαναδούμε το παλιό έργο: Η συμπολίτευση να ψηφίζει καταγγέλλοντας αυτό που ψηφίζει ως εξωτερικό καταναγκασμό. Να το ψηφίζει και αμέσως να το αντιπολιτεύεται, υποτροπιάζοντας στην ασυνεννοησία με τους δανειστές. Κι αυτό είναι το καλό σενάριο.