[Θεωρείο] Ροκανίζοντας τον Νίξον

Δουλειά ενός δημοσιογράφου είναι να έχει πηγές ακόμη και στην Κόλαση – κι αν η πηγή είναι ο ίδιος ο Διάβολος, ακόμη καλύτερα. Υποχρέωση όλων των υπολοίπων, και όχι για λόγους συναδελφικής αλληλεγγύης, είναι να μην «καίνε» την πηγή στο καζάνι της δημοσιότητας βγάζοντας στη φόρα την ταυτότητά της. Υποχρέωσή τους, επίσης, είναι να αξιολογούν το περιεχόμενο της αποκάλυψης, δηλαδή την ουσία της ίδιας της πληροφορίας, αποδέκτες της οποίας είναι οι πολίτες. Ολα αυτά στη θεωρία. Γιατί στην πράξη, μια πληροφορία που προέρχεται από κάποιον ένοικο της Κόλασης, τον καφετζή του Μεγάρου Μαξίμου ή έναν εργαζόμενο της Τραπέζης της Ελλάδος μπορεί θα θεωρηθεί «υπονομευτική διαρροή» που «ροκανίζει» την κυβέρνηση κόντρα στην «εθνική γραμμή». Οχι από την ίδια την κυβέρνηση, αλλά από μια εφημερίδα που αυτοδιαφημίζεται ως ανεξάρτητη και αδέσμευτη.

Η ιστορία είναι τραγική. Αλλά και κάπως γκροτέσκα. Η τραγωδία για τη δημοσιογραφία είναι ότι μια εφημερίδα τάσσεται υπέρ της απόκρυψης πληροφοριών για την κατάσταση της οικονομίας και μια άλλη, που τουλάχιστον είναι επίσημο όργανο προπαγάνδας του κυβερνώντος κόμματος, θεωρεί τον διοικητή της ΤτΕ «υπόλογο», επειδή ένας συνεργάτης του, δημοσιογράφος κι αυτός, δίνει σε έναν συνάδελφό του μια πληροφορία. Εδώ είναι και το γκροτέσκο της υπόθεσης: η πληροφορία απλώς ποσοτικοποιεί κάτι που ήδη ξέρουμε όλοι – ότι οι εμπορικές τράπεζες έχουν στεγνώσει, ότι στην αγορά δεν κυκλοφορεί χρήμα, ότι τα προγράμματα του ΕΣΠΑ έχουν παγώσει. Γιατί υπονομεύουν αυτοί οι αριθμοί την «εθνική γραμμή» ή, όπως αλλιώς θέλει να λέει η κυβέρνηση την πολιτική της, και όχι ο Βαρουφάκης, ο οποίος είπε χθες ότι σε δύο εβδομάδες δεν θα υπάρχει φράγκο στα δημόσια ταμεία;

Με άλλα λόγια, το περιεχόμενο του mail δεν περιέχει και καμιά φοβερή αποκάλυψη. «Σκουπ», ας πούμε, ήταν το Γουότεργκεϊτ, το σκάνδαλο που έβγαλαν οι δημοσιογράφοι Μπομπ Γούντγουορντ και Καρλ Μπέρνστιν. Για τους οποίους κανένας συνάδελφός τους δεν υπαινίχθηκε ότι συμμετείχαν σε κάποια αντικυβερνητική συνωμοσία. Και καμία «Εφημερίδα των Συντακτών» δεν κυκλοφόρησε με τίτλο «Ροκανίζουν τον Νίξον», ούτε καμία «Αυγή» έγραψε με τεράστια γράμματα «Υπόλογο το Βαθύ Λαρύγγι». Ευτυχώς.