[Κραυγές και ψίθυροι] Δεν είμαστε όλοι όλα

Πλανάται ως «κατηγορώ» τις τελευταίες ημέρες. Από αυτόκλητους «εισαγγελείς» του Διαδικτύου αλλά και από αναγνωρίσιμες υπογραφές των ΜΜΕ. Πρόκειται για μια εκτροπή του Je suis Charlie, ενός συνθήματος που έγινε μόδα και, ως μόδα, αναζητά τις παραλλαγές του για να μείνει στις πασαρέλες της πολιτικής ορθότητας. Το συλλογικό θύμα γίνεται συλλογική ευθύνη και έτσι «Είμαστε όλοι υπεύθυνοι για τον θάνατο της Αννυ». Το κατηγορητήριο, διατυπωμένο άλλοτε με κορόνες και άλλοτε sotto voce, βασίζεται στο ότι δεν νοιαστήκαμε αν στο διπλανό διαμέρισμα κακοποιείται ένα παιδί.

Ε λοιπόν, όχι. Δεν φταίμε όλοι γι’ αυτό το έγκλημα. Δεν είναι δεδομένο ότι το παιδί της διπλανής πόρτας είναι κακοποιημένο. Το να στρατευθεί μια κοινωνία σε ένα αόριστο κυνήγι μαγισσών δεν σημαίνει κοινωνική ευθύνη και θα δημιουργήσει άλλου είδους θύματα. Γιατί το να περάσει κάποιος από την υποψία στην τιμωρία είναι μια τόση δα στροφή του μυαλού και του συναισθήματος.

Από την άλλη, επιμερίζοντας την ευθύνη, την αποδυναμώνουμε. Και μαζί την εγκληματική πράξη. Ενοχος, όταν αποδειχθεί, είναι ο φερόμενος ως δολοφόνος. Και οι βαθύτερες αιτίες της πράξης του αφορούν αυτούς που τον μεγάλωσαν ή με κάποιον τρόπο συνέβαλαν στη διαπαιδαγώγησή του. Θα αναφέρω ένα στιγμιότυπο που παρακολούθησα σε τηλεοπτικό ρεπορτάζ. Χωρίς σχόλια ώστε να βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του. «Εχετε κάτι να πείτε στον κόσμο;» ρώτησε ο ρεπόρτερ τη μητέρα του 27χρονου και γιαγιά της Αννυ. «Μόνο στην τάδε τραγουδίστρια να αφιερώσει ένα τραγούδι στην εγγονή μου».