Εντ Μίλιμπαντ: Ο Μαρξ επιστρέφει στο Σόχο

Στη θέση του, πολλοί θα ήταν πολιτικά νεκροί. Οταν ο Εντ Μίλιμπαντ ολοκλήρωσε την κεντρική ομιλία του στο συνέδριο των Εργατικών, στις 23 Σεπτεμβρίου 2014 στο Μάντσεστερ, τα στελέχη του κόμματος δεν πίστευαν στ’ αφτιά τους: ο ηγέτης τους είχε ξεχάσει να εκφωνήσει ένα πολύ σημαντικό σημείο της ομιλίας του, εκείνο που αφορούσε την υπόσχεσή του για δημοσιονομική πειθαρχία.

Καθώς οι Εργατικοί έχουν συνδεθεί στη συνείδηση της κοινής γνώμης με την οικονομική κρίση της περιόδου 2008 – 2010, κάτι που έχει ρίξει την οικονομική αξιοπιστία τους στα Τάρταρα, η ομιλία θα έπρεπε να αναδείξει τη δέσμευση για δημοσιονομική ισορροπία. Από την ευκολία της προθυμίας, όμως, ο Εντ Μίλιμπαντ προτίμησε την καρδιά του.

Εκείνη την περίοδο δεν υπήρχε ούτε ένας που να στοιχημάτιζε μία λίρα στην πιθανότητα να γίνει πρωθυπουργός αυτός ο υποψήφιος λούζερ. Περίπου τα δύο τρίτα των Βρετανών αλλά και το 44% των ψηφοφόρων των Εργατικών, «δεν τον συμπαθούσαν». «Μπερδεμένος», «διστακτικός», «περίεργος» ήταν οι πιο συνηθισμένοι χαρακτηρισμοί για το πρόσωπό του.

Μερίδα του Τύπου τον συνέκρινε με τον Φόρεστ Γκαμπ και τον Μίστερ Μπιν. Τα κάπως λοξά χείλη του, η ένρινη φωνή του, το ύφος του καθηγητή δεν συγκινούσαν. Τα πεταχτά του δόντια του χάρισαν μια σύγκριση με τον αφελή Ουάλας, τον σύντροφο του έξυπνου σκύλου Γκρόμιτ στο δημοφιλές βρετανικό καρτούν.

Πολλοί σχολιαστές διασκέδαζαν με τις αριστερές θέσεις του, ενώ επισήμαιναν την έλλειψη χαρίσματος. Η φωτογραφία που τον δείχνει να δαγκώνει κάπως βουλιμικά ένα σάντουιτς θεωρήθηκε απόδειξη της ελάχιστης σχέσης του με την πραγματικότητα. Αυτός, πρωθυπουργός; Στο ίδιο του το κόμμα κάποιοι έψαχναν τον αντικαταστάτη του. Και ο Τόνι Μπλερ έκρινε τον μακρινό του διάδοχο «πολύ αριστερό».

Επτά μήνες από τότε, ο Εντ Μίλιμπαντ έχει σοβαρές πιθανότητες να περάσει πρώτος το κατώφλι της Ντάουνινγκ Στριτ 10. Η εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του παραμένει χαμηλότερη από αυτήν του αντιπάλου του και πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον. Το κόμμα του όμως βρίσκεται στην ίδια θέση με τους Συντηρητικούς στην πρόθεση ψήφου. Και κανένας δεν αμφιβάλλει πια ότι είναι «πρωθυπουργήσιμος».

Ακόμη και ο Τόνι Μπλερ εξέφρασε «100%» τη στήριξή του προς το πρόσωπό του. Ο Μίλιμπαντ δεν είναι πια ο στριμωγμένος διανοούμενος που σέρνει τα πόδια του στο πάτωμα, αλλά ένας σταρ που θέλουν να δουν όλοι. Ακόμη και ο Μπόρις Τζόνσον, δήμαρχος του Λονδίνου και βασιλιάς του επικοινωνιακού εντυπωσιασμού, ηττήθηκε στην τηλεοπτική αναμέτρηση που είχαν οι δυο τους στο BBC.

Με τη διακήρυξή του ότι θα μοιράσει τους καρπούς της ανάπτυξης και την εμμονή του να «υπόσχεται λιγότερα για να πραγματοποιήσει περισσότερα», μπορεί και βρίσκεται ως ίσος προς ίσον απέναντι στον Κάμερον, ο οποίος επιδεικνύει τα καλά ποσοστά της απασχόλησης και βγάζει κάθε ημέρα από την τσέπη του ένα δώρο για τους φορολογουμένους.

«Η ανθεκτικότητα του Εντ Μίλιμπαντ δεν είναι μύθος» επισημαίνει ο πολιτικός αναλυτής Τιμ Μπέιλ. «Κάθε φορά που πέφτει στο έδαφος, ξανανεβαίνει στο ρινγκ. Στη θύελλα κατάφερε να κρατήσει ζωντανό το κόμμα του. Εριξε το σύνθημα ότι η ανάπτυξη δεν έχει νόημα αν δεν μοιράζεται. Βρίσκεται στο πλευρό των συνηθισμένων ανθρώπων και επιτίθεται κατά των ισχυρών, όπως είναι οι τραπεζίτες και οι μεγιστάνες του Τύπου». Αποτέλεσμα; «Τα περισσότερα ελαττώματα του ηγέτη των Εργατικών μοιάζουν σήμερα με προτερήματα».