[Ιστορίες] Μόνο στη Γαλλία

Θυμάται τον ηγέτη ενός κεντρώου κόμματος να τηλεφωνεί στη διευθύντριά του και να τον αποκαλεί «μαλάκα» επειδή τον είχε ενοχλήσει ένα ρεπορτάζ του. Θυμάται ανθρώπους από το περιβάλλον ενός προέδρου της Δεξιάς να του ασκούν πιέσεις ώστε να αποκαλύψει την πηγή που τον είχε ενημερώσει για ορισμένες δυσλειτουργίες του κόμματος. Θυμάται έναν υπουργό της Αριστεράς να τον διαβεβαιώνει πως ουδέποτε είχε πει μία συγκεκριμένη φράση που του απέδιδε, να τον καθυβρίζει αφού άκουσε την απομαγνητοφώνηση που αποδείκνυε το αντίθετο, κατόπιν να απαιτεί από τον αρχισυντάκτη του να μη δημοσιευτεί η συνέντευξη. Θυμάται έναν φωνακλά σοσιαλιστή να τον περιλούζει με βρισιές επειδή είχε τολμήσει να κόψει μια φράση από μια συνέντευξή του. Ξέρει πως αυτού του είδους οι πιέσεις, οι οχλήσεις είναι συνήθεις για όλους τους πολιτικούς συντάκτες.

Από την άλλη πλευρά, δεν θυμάται να του έχουν κάνει ποτέ σχόλια για τον τρόπο που ντύνεται. Δεν θυμάται να του έχει κάνει ποτέ ερωτικές προτάσεις κάποιος άνδρας ή γυναίκα πολιτικός. Δεν θυμάται υπονοούμενα ή σπόντες για τη σεξουαλικότητά του. Δεν θυμάται ανάρμοστες χειρονομίες ή παρατηρήσεις ή προτάσεις. Ούτε παράκαιρα, ακόμα και νυχτερινά τηλεφωνήματα. Και δεν θυμάται τίποτε από όλα αυτά ο Νταβίντ Καρζόν, ο αναπληρωτής διευθυντής της «Libération», «γιατί είμαι άνδρας και απλώς και μόνο λόγω του φύλου μου είμαι προστατευμένος».

Ακριβώς δίπλα στο κύριο άρθρο του, όμως, υπήρχε χθες η ανοικτή επιστολή 40 πολιτικών συντακτριών από 28 διαφορετικά ΜΜΕ που έχουν να θυμούνται και τον βουλευτή που τους χάιδεψε τα μαλλιά αναφωνώντας «τι ωραία που ήρθε η άνοιξη», και τον γερουσιαστή που τους έκανε παρατήρηση γιατί φορούσαν ζιβάγκο αντί για ντεκολτέ, και τον υπουργικό σύμβουλο που τις ρώτησε μετά τις καλοκαιρινές διακοπές αν είναι «μαυρισμένες παντού», και τον υπουργό που τις ρώτησε αν τον ονειρεύονται τις νύχτες, και τον υποψήφιο που αποφάσισε να προτιμήσει τη δική τους ερώτηση «γιατί αυτή φοράει ένα όμορφο φορεματάκι», και τον υπουργό που εισηγήθηκε πως «θα ήταν καλύτερα να μη φοράτε τίποτα από κάτω», και τον φίλο του προέδρου που κρίνει τις γυναίκες δημοσιογράφους «πολύ πιο ενδιαφέρουσες γιατί έχουν ωραίο στήθος», και τα επανειλημμένα τηλεφωνήματα και τα μηνύματα και τα παζαρέματα του τύπου «πληροφορία αντί ποτού» και άλλα ακόμα χειρότερα. Και τα διαβάζεις και δεν ξέρεις τι να κάνεις, να θυμώσεις ή να τη θαυμάσεις αυτή τη χώρα, αυτή την εφημερίδα.