[Κραυγές και ψίθυροι] Το κτήνος και εμείς

Πρώτα με πήραν απ’ τη μούρη οι ετυμηγορίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και μετά έλαβα γνώση της είδησης. Για τον 27χρονο πατέρα από τη Βουλγαρία, που σκότωσε, τεμάχισε και έβρασε την τετράχρονη κόρη του. Δεν υπάρχουν λέξεις να χαρακτηρίσεις αυτό το έγκλημα. «Κτηνώδες», «φρικώδες», «ανατριχιαστικό» μοιάζουν με έννοιες πολύ γενικές για να το περιγράψεις. Ωστόσο, πριν εκτονωθούμε στις κατάρες, στα «πα-τέρας» και στα ηλεκτρονικά ουρλιαχτά περί επαναφοράς της θανατικής ποινής, ας αναλογιστούμε κάτι.

Τι ζητούν όλοι αυτοί που θέλουν την καταδίκη εις θάνατον των ειδεχθών δολοφόνων – αφού αυτό είναι το κυρίαρχο διαδικτυακό αίτημα των τελευταίων ωρών. Μια κοινωνία εκδικητική και ένα σύστημα όχι σωφρονιστικό αλλά τιμωρητικό; Να στήσουμε στα έξι μέτρα – μαζί με τον αποτρόπαιο εγκληματία – τον ορθολογισμό και τον σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή, θεμελιώδη αρχή του ευρωπαϊκού πολιτισμού; Να καταργήσουμε τις αξίες που, στην ουσία, εξημερώνουν το κτήνος μέσα μας; Στην καλύτερη περίπτωση. Στη χειρότερη απλώς το κρατούν κοιμισμένο. Γιατί δεν νομίζω ότι αν ένας άνθρωπος των σπηλαίων έκανε μία τέτοια πράξη θα προκαλούσε το ίδιο σοκ στην «κοινωνία» του.

Και κάτι ακόμη. Οταν το κτήνος ξυπνάει πεινασμένο και κάνει μια χαψιά τον πολιτισμένο άνθρωπο δεν προλαβαίνει η πολιτεία να απονείμει δικαιοσύνη. Τρομαγμένο από την ίδια του τη δύναμη απομονώνεται και ξεψυχάει μόνο του. Να θυμηθούμε το τέλος του Δουρή ή του Βακρινού, του ταξιτζή που σκότωνε δι’ ασήμαντον αφορμή. Είναι αυτό που άλλοι το λένε θεία δίκη και άλλοι το λένε νέμεση.