[Θεωρείο] Ισπανική υποχώρηση

«Κανένας δεν εύχεται την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, αλλά θα πρέπει να γίνουν σεβαστοί οι κανόνες». Η φράση έχει επαναληφθεί τόσο πολλές φορές και σε τόσο πολλές παραλλαγές ώστε η αναπαραγωγή της έχει αρχίσει να χάνει το νόημά της. Εχει όμως αξία η πατρότητα. Σε αυτήν την περίπτωση ανήκει στον Λουίς ντε Γκίντος. Και παρότι μπορεί να μην έχει και τόση σημασία τι λέει ο υπουργός Οικονομικών της Ισπανίας, έχει οπωσδήποτε σημασία τι λέει ο υποψήφιος πρόεδρος του Eurogroup.

Ο Ντε Γκίντος είναι ο άνθρωπος που θέλει να πάρει το μαγαζί από τον Ντεϊσελμπλούμ έχοντας την υποστήριξη της γερμανίδας καγκελαρίου. Κι αν για ακόμη μια φορά κερδίσουν οι Γερμανοί στο τέλος, ο επόμενος επικεφαλής της θεσμικής καρδιάς της ευρωζώνης δεν θα είναι ένας σγουρομάλλης με γυαλιά που μιλάει ολλανδικά, αλλά ένας καραφλός με φαβορίτες που μιλάει ισπανικά. Η ατάκα του, επομένως, μπορεί να ιδωθεί κάτω από το πρίσμα της άτυπης προεκλογικής περιόδου που βρίσκεται σε εξέλιξη στο Eurogroup. Δεν είναι, όμως, προεκλογικής χρήσης. Το τελευταίο πράγμα που θα βρει η Αθήνα στο πρόσωπό του, σε περίπτωση που εκλεγεί, είναι ένας σύμμαχος. Ο Ισπανός Ντε Γκίντος θυμίζει κι αυτός με τον τρόπο του ότι η Συμμαχία του Νότου ήταν μια ουτοπία που απλά έκανε πιο ελκυστική την προεκλογική ατζέντα του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Λουίς ντε Γκίντος έχει βρεθεί στη θέση του αδύναμου κρίκου που διαπραγματεύεται. Ηταν Ιούνιος του 2012 και στο κινητό του έφτασε ένα SMS από τον πρωθυπουργό του που του έλεγε να διαπραγματευτεί σκληρά με τους ομολόγους του το πακέτο σωτηρίας των ισπανικών τραπεζών επειδή «η Ισπανία δεν είναι Ουγκάντα». Οσο αίμα κι αν έχυσε, στο τέλος ήρθε η ισπανική υποχώρηση – η Μαδρίτη κατάπιε αμάσητους τους όρους του πακέτου. Δεν μπορεί να ξέρει κανείς πώς αισθάνεται σήμερα απέναντι στον έλληνα ομόλογό του. Αλλά δύσκολα το συναίσθημα θα είναι η συμπόνια. Ο υποψήφιος πρόεδρος είναι μάλλον ο τύπος του ανθρώπου που δεν λυπάται κανέναν επειδή όταν υπέφερε δεν τον λυπήθηκε κανείς.