[Κραυγές και Ψίθυροι] Οι φραπέδες του Μάη

Το άκουσα, το διάβασα. Διαδικτυακά και διά ζώσης. Ηταν το τσουκνιδάκι στο στεφάνι της Πρωτοµαγιάς: «Και µετά, σου λέει, ότι έχουµε οικονοµική κρίση. Για δες τους όλους στις καφετέριες µόλις βγήκε ο ήλιος». Κάποιος µάλιστα είχε αναρτήσει φωτογραφία κοσµάκη που έπινε καφέ µε το χλευαστικό σχόλιο «Εργατική Πρωτοµαγιά!».  

Πόση διαστρέβλωση της αλήθειας και μισανθρωπισμό κρύβει μια τέτοια άποψη που καλλιεργεί τον αρνητικό αυτοματισμό απέναντι στη στοιχειώδη ανθρώπινη χαρά. Και από πού κι ώς πού η εικόνα μιας πλατείας γεμάτης κόσμο που λιάζεται (φτάσαμε να δαιμονοποιήσουμε κι αυτήν την αγιασμένη λέξη) είναι δείγμα ευμάρειας; Οσοι το εκστομίζουν έχουν δει φωτογραφίες από παραλίες της Βραζιλίας, παραλιακές λεωφόρους της Κούβας, δρόμους της Ινδίας; Οι άνθρωποι όταν δεν έχουν λεφτά στραγγίζουν και την τελευταία σταγόνα υποτυπώδους απόλαυσης που μπορεί να χαρίσει μια ηλιόλουστη μέρα αργίας (ή απεργίας). Οταν ευημερούν οικονομικά, σνομπάρουν τις χαρές που παρέχονται δωρεάν και άρα τους εξομοιώνουν με την «πλέμπα».

Ή μήπως τα τρία ευρώ του φραπέ είναι κατάδειξη «μαύρου χρήματος»; Σιγά μην πέσει καφές στη λίστα Λαγκάρντ και τη λεκιάσει. Αν τόσο κοστολογείται η ευσυνειδησία ενός πολίτη (από όσους θεωρούν εθνική μειοδοσία την κατασπατάληση των 3 ευρώ), τότε μιλάμε για πολύ φτηνές συνειδήσεις. Αν και νομίζω ότι τη μήνιν αυτών που θεωρούν ότι δεν είναι άξια τέκνα της Ευρώπης όσοι πίνουν με τις ώρες έναν φραπέ (γιατί δεν έχουν χρήματα για δεύτερο) προκαλεί ο ίδιος ο φραπές. Αν ήταν σπουμάντε, μπορεί και να τη γλίτωναν.