[Γεωπολιτικά] Με στρατηγικές πραγματισμού

Εάν δεν θέλουμε να νεφελοβατούμε (διάγοντας με ψευδαισθησιογόνα) μπορεί μεν – και πολύ ορθά – να συνάπτουμε στρατηγικές φιλίες με όμορες χώρες. Και πολύ καλά Λευκωσία και Αθήνα ευρύνουν τις περιφερειακές τους συνεννοήσεις. Αλλά κάνουν λάθος όσοι έχουν την εντύπωση ότι κάτω από τις σημερινές περιφερειακές συγκυρίες μπορεί να δημιουργηθεί στρατιωτικός (ή ακόμη και πολιτικός) άξονας με το Κάιρο κατά της Αγκυρας! Και ότι μπορεί, σε περίπτωση ανατάξεως των πειρατικών πρακτικών της Τουρκίας, να εκδηλωθεί αιγυπτιακή αεροναυτική παρέμβαση, όπως κάποιοι επιπολαιολογούντες εκτιμούν.

Και η Αίγυπτος και το Ισραήλ, ασφαλώς και θ’ αντιπαραταχθούν «εν όπλοις» με την Αγκυρα υπερασπίζοντας τις δικές τους θαλάσσιες ζώνες. Τις δικές τους ΑΟΖ. Και βεβαίως τα χωρικά τους ύδατα. Δεν θα μπουν όμως σε πόλεμο με την Τουρκία για τα κυπριακά κυριαρχικά δικαιώματα. Οπως είναι τα κοιτάσματα, πάνω από τα οποία μέχρι και προ μηνός αλώνιζαν προκλητικά τα τουρκικά πολεμικά, χωρίς κανένας (μα κανένας!) να παρέμβει. Εστω και με ρηματικές αντιδράσεις. Αντιθέτως.

Αυτό δεν σημαίνει ασφαλώς ότι πρέπει (Αθήνα και Λευκωσία) να μένουμε μοιρολατρικά με τα χέρια σταυρωμένα. Ούτε και να υποτιμούμε την προσέγγιση παραδοσιακώς φίλιων χωρών. Οταν μάλιστα κάποια συμφέροντά τους διασταυρώνονται με τα δικά μας. Γιατί αυτονοήτως, κάθε τέτοια σύγκλιση κι εύρυνση διακρατικών σχέσεων όχι μόνο δημιουργεί ενισχυτική αντιστήριξη θέσεων, αλλά κι ενεργοποιεί δυναμικές υπερβάσεως αδιεξόδων και σταθεροποιήσεως προοπτικών. Αν μη τι άλλο, σε επίπεδο πολιτικής και κυρίως οικονομικής ανατάξεως. Υπό το φως κι εντοπισμού και ανορύξεως και τελικά εκμεταλλεύσεως υποθαλάσσιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου.

Ως προς αυτά ειδικότερα, να είμεθα βέβαιοι (και συνεπώς έτοιμοι) για κυοφορούμενες ραγδαίες εξελίξεις. Γιατί ασφαλώς δεν είναι τυχαία η αλλαγή φρουράς στα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη. Οπου η Αγκυρα ελέγχει τα πάντα. Οχι μόνο με τα τρία Σώματα κατοχικού στρατού, αλλά και με τις πέραν πλέον των εξακοσίων χιλιάδων εποίκων που όλ’ αυτά τα τραγικώς άγονα χρόνια διαπεραίωσε αθορύβως (αλλά συστηματικά) στη μεγαλόνησο.

Καθώς στο κατοχικό μόρφωμα, οι Τουρκοκύπριοι αποτελούν ήδη τεκμαρτώς, την καταθλιπτική (και κυριολεκτικώς εξαερούμενη) μειοψηφία!

Στη θέση λοιπόν του εθνικιστού Ερογλου, ήλθε ο θεωρούμενος «ανεξαρτησιακός» Ακιντζί. Οπως προ του Ερογλου είχε δώσει ελπίδες (για τους αφελείς) η εκλογή τού εν πολλοίς σοβιετοτραφούς αριστερού Ταλάτ.

Για όσους όμως γνωρίζουν όχι το φαίνεσθαι, αλλά το γίγνεσθαι, οποιοσδήποτε βρεθεί στην ηγεσία του ψευδοκράτους, στις εντολές της Αγκυρας και μόνο θα υπακούει. Και τις επιλογές της θα υπηρετεί. Θέλει δεν θέλει. Ασκώντας απλώς καθήκοντα αιρετού κοινοτάρχου.

Αναβαθμισμένου σε επίπεδο κατοχικού τοποτηρητού. Τα άλλα είναι φληναφήματα.

Η Αγκυρα θεωρεί το ψευδοκράτος ως το δυνάμει στρατηγικό της προγεφύρωμα:

1.  Για προέκταση της ενισχυμένης (και νομιμοφανούς) παρουσίας και του ελέγχου της, στη σύνολη (και κρίσιμη) αυτή γεωγραφία. Οπου εξελίσσονται με αδιστακτότητα, αιματηρά παίγνια μερισμού περιφερειακών επιρροών και ανακατανομής ρόλων. Παίγνια εκτός εμβελείας μας μεν, που μας διαλαμβάνουν δε.

2.  Για δημιουργία προϋποθέσεων (και συνθηκών) αφενός συμμετοχής στις διεργασίες αυτού του νέου ενεργειακού τοπίου στον υποθαλάσσιο χώρο της Κύπρου, μέσω των υπό εξαφάνιση Τουρκοκυπρίων. Πλην των δυνάμει εταίρων τής (υπό συνομοσπονδιοποίηση) Κυπριακής Δημοκρατίας. Και αφετέρου στη μονοδρόμηση του φυσικού αερίου, μέσω των εδαφών της ως της προσφοροτέρας διαδρομής.

Αυτό είναι το παιχνίδι που θα δούμε να εξελίσσεται στις επόμενες εβδομάδες. Οταν μάλιστα ο βοηθός γ.γ. των Ηνωμένων Εθνών, έσπευσε ήδη να μιλήσει για «τις δύο κυβερνήσεις» στην Κύπρο! Που πρέπει να καθήσουν στη διαπραγματευτική τράπεζα προκειμένου να δρομολογήσουν λύση το ταχύτερο. Οι εκ των υστέρων και μετά τις παρεμβάσεις της Λευκωσίας διορθωτικές δηλώσεις, δεν επαρκούν για να επανορθώσουν όσα οι ξένοι θεωρούν δυστυχώς ως δεδομένα. Και τα οποία τελικά συναποβαίνουν προδιαγραφές των λύσεων που μαγειρεύονται. Κατ’ ακρίβεια ξαναζεσταίνονται. Και που θα σερβιρισθούν οσονούπω. Στο ίδιο πιάτο, από το οποίο έχει βεβαίως αφαιρεθεί το πατρώνυμο «Ανάν». Παραλλαγή δηλαδή της αυτής συνταγής. Που υπηρετεί (όπως υποτίθεται) όχι μόνο την  Κύπρο, αλλά και τις «μητέρες πατρίδες», που έχουν και τα δικά τους.

Αιγαιωτικά και άλλα. Και τα ευρύτερα γεωστρατηγικά συμφέροντα των δυτικών δυνάμεων στην περιοχή.

Ο Α. Λυκαύγης είναι δημοσιογράφος – πολιτικός αναλυτής