[Κραυγές και ψίθυροι] Αστική αγροτιά

Ερχεται, μαθαίνω, για διάλεξη στην Αθήνα ο Μπεν Φλάνερ, πρώην μηχανικός που τα τελευταία χρόνια ασχολείται με τη λεγόμενη αστική καλλιέργεια και μετατρέπει σε λαχανόκηπους ταράτσες του Μπρούκλιν, αφού το δόγμα του είναι ότι οι κάτοικοι των πόλεων πρέπει να παράγουν μέρος της τροφής που καταναλώνουν. Καλώς να ορίσει, αλλά δεν συμμερίζομαι τον ενθουσιασμό κάποιων συμπολιτών μου.

Η τάση της αστικής αγροτιάς που εντάσσεται στη μανία με την ορθοφαγία – αρκετοί πλέον την ακολουθούν με όρους θρησκευτικότητας – είναι, κατά τη γνώμη μου, ένα «φρούτο» που ευδοκιμεί στα διάφορα «δένδρα» του νεοσυντηρητισμού. Και καλλιεργεί, εκτός από ζαρζαβατικά, την άποψη ότι ένα από τα ύψιστα καθήκοντα του ανθρώπου-πολίτη είναι να προσέχει σχολαστικά τη διατροφή του. Δεν ξέρω κατά πόσο μια τόσο εγωκεντρική θεώρηση αφήνει μεγάλα περιθώρια για τον ουμανισμό. Οσο για τη δήλωση του κ. Φλάνερ ότι «η αστική καλλιέργεια μπορεί να τονώσει τον κοινωνικό ιστό, τη συνεργασία και την ομόνοια ανάμεσα στους κατοίκους της πόλης», βλέποντας τα πραγματικά προβλήματα των σύγχρονων μητροπόλεων μοιάζει με ροζ τσιχλόφουσκα στις βρώμικες μπότες «χαρλεά». Τόσο αποπροσανατολιστική που αν δεν ήταν εξαιρετικά αφελής θα μπορούσε να εκληφθεί ως ύποπτη.

Και, τελικά, το «είσαι ό,τι τρως» τι σημαίνει; Οτι όποιοι, λόγω συνθηκών, φτώχειας ή επειδή έτσι τους γουστάρει τρώνε «σκουπίδια» (ή από τα σκουπίδια), είναι «σκουπίδια»; Ρατσιστικούλι… Σε έναν κόσμο που πάνω από το μισό του πληθυσμού υποσιτίζεται, πρωτεύον είναι το αν έχεις να φας και όχι το τι τρως.