Το ερώτημα θα προκαλούσε ανατριχίλα σε δελφίνους, δελφίνες και δελφινάκια της ΝΔ. Μήπως όμως ο διάδοχος του Κώστα Καραμανλή είναι ο Αλέξης Τσίπρας; Πέρα από το παρασκήνιο επαφών και εκλεκτικών σχέσεων μεταξύ του πρώην και του νυν Πρωθυπουργού, η απάντηση έχει και πολιτική διάσταση. Ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη θα μπορούσε να είναι ιδεολογικός συγγενής εξ αγχιστείας της λαϊκής Δεξιάς, της οποίας αναδείχθηκε σε φυσικό ηγέτη ο νεότερος Καραμανλής. Προσέξτε: υπάρχει ταύτιση ή παραλληλία σε πολλά. Στο φλερτ με τη Ρωσία. Στον - φανερό ή κρυφό - αντι-αμερικανισμό. Στην εξαρτησιακή σχέση με το κράτος. Στον πελατειακό ψυχαναγκασμό των παροχών. Σε μια πολιτική ασφάλειας που συνεπάγεται ενδοτισμό έναντι των αντιεξουσιαστών. Στον ατελή ευρωπαϊσμό που σημαίνει αδυναμία ουσιαστικής ανάληψης των υποχρεώσεων που απορρέουν από τη συμμετοχή στην ευρωζώνη.
Δεν χρειάζεται να ειπωθούν περισσότερα. Το προξενιό ΣΥΡΙΖΑ και λαϊκής Δεξιάς εκτροχίασε τον Δημήτρη Αβραμόπουλο στον δρόμο του προς το Προεδρικό Μέγαρο. Είναι γνωστό τοις πάσι ότι ο Κώστας Καραμανλής πιέστηκε αφόρητα να πάει στην Ηρώδου Αττικού, αλλά δεν το ήθελε. Τελικώς, πήγε κάποιος που, ως υπουργός, ταυτίστηκε μαζί του μένοντας μέχρι τέλους: ο Προκόπης Παυλόπουλος. Το σύστημα Καραμανλή είναι η ανάρτηση που απορροφά τους κραδασμούς στο όχημα ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτήν έχουν κολλήσει και οι ΑΝΕΛ του Καμμένου.
Η υπόγεια προσέγγιση ΣΥΡΙΖΑ - λαϊκής Δεξιάς εξηγεί γιατί δεν φτουράει η εσωκομματική αμφισβήτηση στον Σαμαρά. Αυτή εκπορεύεται από μη καραμανλικά κέντρα - με πιθανή εξαίρεση τον Νίκο Δένδια - και δεν μπορεί να βρει οριζόντιες συμμαχίες έξω από τη ΝΔ. Ούτε η ζύμωση των Μητσοτακαίων με το - εν μέρει φιλελεύθερο - Ποτάμι προσφέρει κρίσιμη μάζα. Ούτε η πόλωση με τον ΣΥΡΙΖΑ στα τρομοκρατικά ανοίγει δρόμους. Ο Αντώνης Σαμαράς είναι όμηρος της άτυπης συμμαχίας λαϊκής Δεξιάς - ΣΥΡΙΖΑ και εγκλωβισμένος σε μια ασταθή πολιτική ισορροπία. Αυτή θα απειληθεί μόνο σε περίπτωση νέων εκλογών. Οι κάλπες δεν θα είναι μόνο πρόκριμα για μέτρα και νέο πρόγραμμα. Αλλά και κίνηση του Αλέξη Τσίπρα με στόχο να συνθλίψει τον κύριο αντίπαλό του. Δηλαδή τον Σαμαρά. Αν αυτός ηττηθεί ξανά, το επιχείρημα ότι και ο Μητσοτάκης ή ο Καραμανλής έχασαν το 1985 ή το 2000 θα συναντήσει ισχυρές εσωκομματικές αντιστάσεις. Η ΝΔ θα μπει σε περιδίνηση. Θα μπορούσε αυτή να οδηγήσει σε διάσπαση μεταξύ νεοφιλελεύθερων και λαϊκών δεξιών; Θα μπορούσαν οι δεύτεροι να συγκροτήσουν μετεκλογική συμμαχία με τον ΣΥΡΙΖΑ πλάι στους ΑΝΕΛ; Δεν είναι εύκολα ορατό. Οπως δεν είναι ευδιάκριτο και ποιος θα ήταν ο αρχηγός τους. Τέλος, και όχι λιγότερο σημαντικό, οι εκλογές είναι δυναμική διαδικασία και στο περιβάλλον αυτό κανείς δεν έχει τη νίκη στο τσεπάκι.
Οσο όμως η διαπραγμάτευση με τους δανειστές τρενάρει - κι ας μπήκαμε στη φάση των εκατέρωθεν δηλώσεων θετικού κλίματος - τόσο η πολιτική κάνει σπριντ. Εστω και πίσω από την κουρτίνα. Οι πολέμιοι της ιεράς συμμαχίας ΣΥΡΙΖΑ - λαϊκής Δεξιάς κινούνται με στόχο τη συγκρότηση ενός Ευρωπαϊκού Μετώπου που να συνενώσει ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι υπό νέο αρχηγό που να βγει από ανοιχτές προκριματικές. Ως συνήθως, το εγχείρημα κολλάει στις προσωπικές επιδιώξεις των νυν ή των ερχόμενων. Είναι όμως η άλλη όψη της ίδιας πραγματικότητας. Ούτως ή άλλως, η εποχή ζητεί το καινούργιο. Ακόμη και στη Γαλλία ο πολυμήχανος Σαρκοζί μετονομάζει το κόμμα του σε γάλλους Ρεπουμπλικανούς. Ισως οι πρωτεργάτες του εγχώριου Ευρωπαϊκού Μετώπου να πρέπει να σκεφτούν τον υπαινικτικό τίτλο «Ελληνες Δημοκράτες» για το κόμμα τους. Κακά τα ψέματα: η Ευρώπη είναι συκοφαντημένη τα τελευταία πέντε χρόνια.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από