[Κραυγές και ψίθυροι] Τα ψιλά

Νομίζω ότι γι’ αυτόν τον σκληρό Απρίλη του 2015 η ιδανική ηχητική υπόκρουση θα ήταν το ντράγκα ντρούγκα των κερμάτων, αφού τα οικονομικά επιτελεία της κυβέρνησης αδειάζουν και τα «παγκάρια» προκειμένου να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις. Η παρατεταμένη αγωνία όμως έχει το χάρισμα να μεταλλάσσεται σε απάθεια – για τα ψιλά του έθνους. Στα ψιλά του μοναχικού ανθρώπου δεν μπορώ να μένω απαθής.

Οταν ήμουν παιδί, το μέτρημα των ψιλών όταν σπάζαμε τον κουμπαρά μού έδινε την ηδονική ψευδαίσθηση σημαντικότητας που χαρίζουν οι πρώτες επαφές με το χρήμα. Τώρα, όταν το κάνει ο μπροστινός μου στο ταμείο του σουπερμάρκετ, μου προκαλεί μια αγωνία που, πέντε χρόνια τώρα, δεν μπορώ να την καταπιώ. Μου συνέβη και χθες. Τέσσερα πέντε πράγματα, όλα ιδιωτικής ετικέτας, είχε αγοράσει ο μπροστινός. Λίγο πάνω από τα 30, κοντός, φαλακρός και κακομούτσουνος. Είχε ανοίξει ένα πορτοφολάκι, από εκείνα τα παλιά που μοιάζουν με γλώσσα και μέτραγε και ξαναμέτραγε μήπως και του βγουν τα λίγα ευρώ που έπρεπε να πληρώσει. Τα χοντρά του δάχτυλα καθώς ξεχώριζε τα κέρματα είχαν τη δεξιότητα ποδιών μπαλαρίνας. Δεν του βγήκαν όμως και αναγκάστηκε να βγάλει από το βάθος ένα εικοσάευρω διπλωμένο στα τέσσερα. Οταν το έδινε, νόμιζα ότι αποχωριζόταν οικογενειακό κειμήλιο.

Παλιά, όταν ο μπροστινός στο ταμείο καθυστερούσε, διαμαρτυρόμουν. Τώρα, προφασίζομαι ότι ξέχασα κάτι και απομακρύνομαι. Γιατί φοβάμαι ότι δεν θα βγουν τα ψιλά και μπορεί να μην υπάρχει εικοσάρικο στο βάθος του πορτοφολιού.