[Θεωρείο] Αρκεί μια βόλτα

Η απόσταση είναι μόλις πέντε λεπτά με τα πόδια. Αλλά η ανθρωπογεωγραφία δημιουργεί χάσμα ανάμεσα στις δύο πλατείες. Σχηματικά, το Μοναστηράκι είναι το κατ’ εξοχήν αθηναϊκό δείγμα της υπαίθριας πολυπολιτισμικότητας. Εχει και Μπαϊρακτάρη που φτιάχνει σουβλάκια και τουρίστες που τα τρώνε και μουλτι-έθνικ καλλιτέχνες του δρόμου που κάνουν διάφορα ζογκλερικά στη μέση της πλατείας και πολλή ελληνική πιτσιρικαρία που διαχέεται από εκεί στην Πλάκα, στο Θησείο και στου Ψυρή. Αυτή είναι η πλατεία των ανοικτών συνόρων.

Στην Ομόνοια η σύνθεση είναι διαφορετική. Στην αισθητικά πιο κακοποιημένη πλατεία της ελληνικής πρωτεύουσας βρίσκει και πάλι καταφύγιο ένας εξίσου κακοποιημένος κόσμος. Ασφαλώς δεν κάθεται στα παγκάκια για να αυξήσει με τον ήλιο τις ενδορφίνες του, τα φυσικά οπιούχα του οργανισμού. Συνεχίζει να ζει την τραγωδία του κάτω από το σκληρό φως, ενώ σε τρεις μήνες θα τη ζει σε συνθήκες καύσωνα και σε έξι μέσα στο κρύο. Από την άποψη αυτή, η Ομόνοια δεν είναι το σύμβολο μιας ομοψυχίας που ούτως ή άλλως ακόμη αναζητείται, αλλά η αποτύπωση της αποτυχίας μιας πολιτικής.

Ασφαλώς μια πολιτική δεν χαρακτηρίζεται από το τηλεοπτικό φάουλ του «λιάζονται» στα πρωινάδικα. Αλλά το φάουλ υπάρχει. Και έγινε επειδή η πολιτική στο Μεταναστευτικό δείχνει να χαράσσεται με οδηγό τις καλές προθέσεις, έναν κάποιο ανθρωπισμό και μερικές δόσεις ακτιβισμού. Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί ένα τέτοιο πρόβλημα με τον κλασικό μας βολονταρισμό, ο οποίος θα πασπαλίζεται κάθε τόσο με απειλές προς τους εταίρους ότι όποιος δηλώνει σύρος πρόσφυγας θα προμηθεύεται με ταξιδιωτικά έγγραφα για να πάει όπου θέλει; Το πρόβλημα δεν διεθνοποιείται με την εξαγωγή πραγματικών ή λιγότερο πραγματικών προσφύγων. Εξάλλου είναι ήδη διεθνές. Για να το καταλάβει κανείς αρκεί να πάει μια βόλτα από το Μοναστηράκι όπου οι νέοι άνθρωποι και οι άφρο ζογκλέρ κάνουν τη ζωή να εκρήγνυται. Ή μπορεί να περάσει από την Ομόνοια όπου η ζωή αφήνεται να αργοπεθαίνει.