[Αριστερά της Εδέμ] Λιακάδες στην Ομόνοια

Λιάζονται οι μετανάστες στην Ομόνοια; Λιάζονται. Λιάζονται στην Ακαδημία Πλάτωνος παίζοντας κρίκετ. Λιάζονται στα σκαλιά του Αγίου Παντελεήμονα. Λιάζονται τρώγοντας φαλάφελ στην Πλατεία Βάθη. Λιάζονται και στα στενά της Αχαρνών όπου αράζουν με μπίρες τις Κυριακές. Είναι αυτό, όμως, αποτύπωση κάποιας πολυπολιτισμικής ξεγνοιασιάς ή υπενθύμιση μιας πραγματικότητας που έχει δραματικές όψεις; Μάλλον το δεύτερο. Ας το δούμε: Μένω στο βαθύ Κέντρο χρόνια. Εχω εικόνα των μεταναστευτικών κυμάτων και των διαβαθμίσεων. Το πρώτο «έσκασε» μετά την πτώση του σοσιαλιστικού μπλοκ. Οι αλβανοί φτωχοδιάβολοι που έρχονταν και περίμεναν στην Ομόνοια για ένα μεροκάματο λιάζονταν για κάποιες ώρες εκεί, μέχρι που περνούσε ο μικροφεουδάρχης ή ο μικροεργολάβος για να τους απομυζήσει την αχαρτογράφητη υπεραξία. Με τα χρόνια έγιναν οι ίδιοι (όχι όλοι) αφεντικά. Στις δικές τους οικοδομές συχνά έπαιρναν άλλους μετανάστες. Στα διαλείμματα για κολατσιό λιάζονταν οι δεύτεροι. Λιάζονταν και οι πολωνοί μπογιατζήδες που περίμεναν τις Κυριακές στην Ομόνοια να περάσει καρότσα για να τους πάει για μεροκάματο. Λιάζονταν όμως και οι Φιλιππινέζες στα ρεπό τους από τα βόρεια προάστια σε πάρκα των Αμπελοκήπων. Στη συνέχεια, οι μεταναστευτικές ροές είχαν Ιρακινούς, Αφγανούς, προσφάτως Σύρους που δεν μετακινήθηκαν εδώ από αγάπη στην περιήγηση ως άλλοι Μπρους Τσάτουιν, αλλά ως «παράπλευρη απώλεια» ιμπεριαλιστικών πολέμων. Αυτοί οι δεύτεροι δεν είχαν την ευκαιρία να ενταχθούν στον εθνικό κορμό εδώ. Οι περισσότεροι είδαν, εξάλλου, την Ελλάδα ως τόπο περάσματος συχνά με την πριμοδότηση βιομηχανίας δουλεμπορίου. Προσθέστε εδώ μια πραγματικότητα που θέλει τον Νότο μια μεγάλη αντιμεταναστευτική χοάνη στο φόντο της απουσίας μιας ενιαίας ευρωπαϊκής υπηρεσίας ασύλου. Συχνά τώρα παραβατικοί λιάζονται όντως στην Ομόνοια ή τη Βικτωρίας. Συχνά – μέρος αυτών – για κάποιο μικροντίλ. Κοπέλες συχνά και ως κρίκοι ενός διεθνούς κυκλώματος trafficking. Τα χθεσινά στοιχεία θέλουν να αγγίζει το 145% η αύξηση στον αριθμό των ανθρώπων που έφτασαν στα Δωδεκάνησα τον περασμένο Ιανουάριο.

Οι τελευταίοι (πρόσφυγες και μετανάστες) μοιάζουν τώρα εγκλωβισμένοι εδώ από τον Κανονισμό του Δουβλίνου. Μοιάζουν στοχοποιημένοι από τη νεορατσιστική ρητορεία του «μετώπου της λογικής» που φυλάει τα έρμα των νοικοκυραίων (αν και κάποτε κραύγαζε για ανοιχτά σύνορα). Και έκθετοι από μια κυβέρνηση που κάνει τάμα στην Παναγιά της Ευρώπης, αλλά δεν έχει βγάλει το αμπέχονο του αφελούς ακτιβισμού. Οι μετανάστες ζητούν σήμερα άμεσα μια θέση στον ήλιο. Και σίγουρα όχι για ηλιοθεραπεία.