[Στίγμα] Εξηγήσεις

Λοιπόν, όλα καλά κι όλα ωραία με την απευθείας ανάθεση της «αναβάθμισης» των αεροπλάνων ναυτικής συνεργασίας στη Lockheed Martin και τα 500 μυριόπουλα δολάρια της «δουλίτσας». Εχουμε και λέμε:

n Ανώτατη, πιο ανώτατη δεν γίνεται, στρατιωτική πηγή με διαβεβαίωσε νωρίς το πρωί ότι όλα έγιναν όπως έπρεπε – επιτροπές, παραεπιτροπές, ΣΑΓΕ, ΚΥΣΕΑ, όλοι γνωμάτευσαν ότι η «δουλίτσα» είναι πρώτης προτεραιότητας. Και από εκεί που είχε λάβει τον αριθμό 11 στο 15ετές πρόγραμμα εξοπλισμών του Πολεμικού Ναυτικού, η «αναβάθμιση» πήδηξε, ως άλτης του μήκους, δέκα θέσεις και βρέθηκε στην πρώτη. Η πηγή μου αυτή μου ανέφερε ότι «τηρήθηκαν όλες οι προβλεπόμενες διαδικασίες» και άρα δεν υφίσταται το παραμικρό θέμα. Μου παρέθεσε και ημερομηνίες: η εισήγηση για την αναβάθμιση πέρασε από την αρμόδια επιτροπή της Βουλής στις 30 Ιουλίου του 2014 και το ΚΥΣΕΑ υπέγραψε την απόφαση στις 14 Οκτωβρίου 2014 επί πρωθυπουργίας Σαμαρά και υπουργίας Δένδια. Στο κρίσιμο ερώτημα «γιατί αφού είχε εγκριθεί δεν υλοποιήθηκε τότε», η απάντηση ήταν «δεν είχε κονδύλια ο Χαρδούβελης».

n Οι υφιστάμενοι Καμμένου (αναπληρωτής Κ. Ησυχος, υφυπουργός Ν. Τόσκας) με κοινή δήλωση μας είπαν, αρκετά αργοπορημένα σημειώνω, ότι και αυτοί συμφωνούσαν (εμένα μου λες…) με την «αναβάθμιση», και όσοι διαδίδουν το αντίθετο είναι – περίπου, λέω τώρα εγώ – πράκτορες ξένων συμφερόντων που απεργάζονται σενάρια για την ανατροπή της κυβέρνησης (αυτό πάλι; Τι καραμέλα, Θεέ μου).

Είναι όμως «όλα καλά κι όλα ωραία, χθες ήσουν μ’ άλλονε παρέα» που λέει και το τραγούδι; Εγώ νομίζω πως όχι. Διότι ακόμη και εάν συνέβησαν όλα αυτά (επιτροπές, παραεπιτροπές κ.λπ.), γιατί αποφασίστηκε η «αναβάθμιση» χωρίς να υπάρξει νέος γύρος συζητήσεων εντός των Ενόπλων Δυνάμεων, συνεδρίαση της αρμόδιας επιτροπής της Βουλής κ.λπ. για να καθοριστούν εκ νέου οι προτεραιότητες στους εξοπλισμούς;

Και αφού αποφασίστηκε, μήπως μπορεί κανείς να μας πει πώς είναι δυνατόν ο Χαρδούβελης να λέει τον Δεκέμβριο «δεν υπάρχει περίπτωση να διαθέσω τέτοιο κονδύλι, με τη δεδομένη οικονομική κατάσταση της χώρας» και τρεις μήνες μετά, η επόμενη κυβέρνηση, με την οικονομική κατάσταση σε ακόμη χειρότερα χάλια, να εγκρίνει με τόση ευκολία την «αναβάθμιση», η οποία λόγω της αλλαγής ισοτιμίας ευρώ – δολαρίου επιβαρύνει ακόμη περισσότερο το κόστος της «δουλίτσας»;

Γιατί επιμένω σε νέα συνεδρίαση – τουλάχιστον της επιτροπής της Βουλής; Διότι στη συνεδρίαση της 30ής Ιουλίου ο μεν ΣΥΡΙΖΑ είχε καταψηφίσει διά του Θ. Δρίτσα όλες – 42 τον αριθμό – τις προτεινόμενες συμβάσεις εξοπλισμών, οι δε ΑΝΕΛ διά της Ελ. Κουντουρά είχαν καταψηφίσει τη σύμβαση – αριθμός 13! Και άκου τώρα σύμπτωση: αυτή η σύμβαση αφορούσε την… αναβάθμιση των αεροπλάνων ναυτικής συνεργασίας! Υποθέτω, η καταψήφιση έγινε διότι είχε τον αριθμό 13. Και κάποιος από το κόμμα (ο πρόεδρος Πάνος; Ο Τέρενς; Η ίδια; Ο τεράστιος Νίκος «το παιδί από την Πάτρα» Νικολόπουλος;) θεώρησε το νούμερο «γρουσούζικο» και καταψήφισε την αναβάθμιση. Αλλη εξήγηση δεν βρίσκω…

Τουρνέ

Αντιθέτως, θεωρώ ευεξήγητη την «περιοδεία» σε ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς του Αλέξη «είμαι το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ» Μητρόπουλου, ο οποίος διατείνεται από χθες πότε ότι η υπόθεσή του, του 1.940.000 ευρώ (με την οποία «τραβιέται» με το ΣΔΟΕ και τις ΔΟΥ), έχει παραγραφεί και πότε ότι έχει δικαιωθεί στο Διοικητικό Εφετείο Αθηνών όπου είχε προσφύγει.

Φυσικά μου επιτίθεται και προσωπικά, με προφανέστατα ψεύδη, πράγμα που επίσης αντιλαμβάνομαι. Στην απέλπιδα όμως προσπάθειά του να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, υποπίπτει στο λάθος που κάνουν όλοι όσοι είχα τη… χαρά να ασχοληθώ μαζί τους: αποπειράται να με εκβιάσει για να πάψω να γράφω γι’ αυτόν! Φυσικά ματαιοπονεί. Και το γνωρίζει. Το μόνο ενδιαφέρον εν προκειμένω είναι ότι εμφανίζει έναν υπουργό της κυβέρνησης – τον υπουργό κατά της Διαφθοράς κύριο Παναγιώτη Νικολούδη – αρωγό της προσπάθειάς του. Θέλω να πιστεύω εν αγνοία του κυρίου υπουργού, διότι μου είναι αδιανόητο να σκεφθώ κάτι διαφορετικό…

Σε ό,τι αφορά τώρα την υπόθεσή του, ενημερώνω ότι πρώτον δεν υπάρχει απόφαση διοικητικού δικαστηρίου η οποία να γνωματεύει ότι η υπόθεσή του έχει παραγραφεί. Αν υπάρχει, όπως διατείνεται, να μας την αποστείλει να τη δημοσιεύσουμε, διότι δεν έχουμε προσωπικά μαζί του. Κανείς εδώ στα «ΝΕΑ». Ούτε εγώ φυσικά.

Δεύτερον, στις 17 Ιουνίου 2015 έχει προσδιοριστεί δίκη στην οποία καλείται να προσκομίσει τις αποδείξεις ότι οι 750.000 δολάρια που εισήγαγε το 2005 με τον νόμο Αλογοσκούφη προέρχονται από τον ίδιο λογαριασμό στον οποίο η πελάτισσά του κυρία Ζαχαρίου κατέθεσε το ένα εκατομμύριο δολάρια της αμοιβής του και άλλων δύο δικηγόρων που χειρίστηκαν την υπόθεση της διαθήκης του εφοπλιστή Μανιού. Επίσης, ακόμη και εάν υπάρξει παραγραφή μού λένε ότι υπάρχει θέμα και με το ποσό των 250.000 δολαρίων που λείπει για να συμπληρωθεί το εκατομμύριο.

Τρίτον δεν έχει. Απλώς, με πραγματική λύπη επισημαίνω ότι η επίκληση συμπεριφορών που αφορούν συγγενικά πρόσωπα απάδει προς κάθε πολιτικό ήθος και αποτελεί δηλωτικό μιας προσπάθειας να χρησιμοποιηθεί και αυτό ως στοιχείο εκβιασμού.

Αυτά…

Αλλη μια λίστα

Αναφερόμενος στον κ. Νικολούδη προηγουμένως, θυμήθηκα ότι φίλος δικηγόρος μού εξήγησε την πατέντα με την οποία δικηγόροι (κυρίως…) μπορούν να φοροδιαφεύγουν ανενόχλητοι και με την άνεση ότι δεν πρόκειται ποτέ κανένας να τους ενοχλήσει. Το κόλπο είναι απλό: δικηγόρος, ο οποίος εργάζεται σε γραφείο μεγαλοδικηγόρου από αυτούς που νέμονται τις υποθέσεις πολλαπλών προσφυγών εργαζομένων κατά του Δημοσίου ή των ΔΕΚΟ, ανοίγει λογαριασμό σε μια τράπεζα προκειμένου τα «πελατάκια» να καταβάλουν την «εισφορά». Ο δικηγόρος ορίζει συνδικαιούχο στον λογαριασμό του τον μεγαλοδικηγόρο. Βγάζουν και από μια κάρτα, και τραβάνε λεφτά από τον λογαριασμό – τα πολλά ο μεγάλος, τα λιγότερα ο μικρός. Καλό; Μια χαρά το βρίσκω. Γι’ αυτό ίσως ο κύριος υπουργός Νικολούδης θα μπορούσε να ζητήσει μια κατάσταση με τους λογαριασμούς συνδικαιούχων και θα φτιάξει με τον τρόπο αυτόν μια – ακόμη – υπέροχη «λίστα». Ειδικά αν ζητήσει παράλληλα και τις κινήσεις των λογαριασμών…

Νέα νόσος

Παρακολουθώ με πραγματική έκπληξη τα όσα συμβαίνουν μεταξύ του αναπληρωτή υπουργού Πολιτισμού Ν. Ξυδάκη και του διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου Σ. Χατζάκη. Εχω μιλήσει και με τους δύο. Ολη η υπόθεση βρίσκεται στην εκτός πάσης καλλιτεχνικής διαδικασίας προσπάθεια του Ξυδάκη να αντικαταστήσει τον Χατζάκη και να βάλει στη θέση του κάποιον δικό του. Κατά τη συνομιλία που είχαμε, με άφησε να καταλάβω ότι έχει έτοιμη τη διαδοχή. Από την άλλη, ο Χατζάκης που διαθέτει έργο να επιδείξει αρνείται να παραιτηθεί διότι του είναι αδύνατον να δεχθεί αυτού του είδους τη συμπεριφορά, διατείνεται δε ότι μιλάει γι’ αυτόν το σύνολο της παρουσίας του στη θέση του διευθυντή του Εθνικού.

Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο Ξυδάκης έχει – δυστυχώς, διότι ως δημοσιογράφο τον περίμενα πιο open minded – προσβληθεί και αυτός από τη «νόσο των νέων υπουργών», που τάχα μου για να αποδώσει το έργο τους πρέπει να φύγουν αυτοί που είχαν διορίσει οι άλλοι και να έρθουν οι δικοί τους…

Ελπίζω ότι θα το καταλάβει σύντομα και θα αλλάξει ρότα. Δεν τον βοηθάει αυτό…