[Κραυγές και ψίθυροι] Ψυχές στα βαθιά

^«Ε ρε τι θα γίνει το βράδυ. Θα κάτσω μπροστά στην τηλεόραση με ποπ κορν και θα το απολαύσω». Ο ταξιτζής που με αυτήν τη φράση του άφησε εμβρόντητο, την περασμένη Πέμπτη, τον φίλο μου τον Θανάση αναφερόταν στην απόδραση της Βίκυς Σταμάτη από το Δρομοκαΐτειο. Μια απόδραση και, στη συνέχεια, μια παράδοση που διακινήθηκε από την τηλεόραση και το Διαδίκτυο με «καύσιμο» τα ψυχοπαθολογικά συμπτώματα της κρατουμένης. Η οποία ουδέποτε αναφέρθηκε συγκεκριμένα – πολύ σωστά αφού πρόκειται για προσωπικό δεδομένο – οι πιθανολογούμενες όμως συνέπειές της έγιναν φύλλο και φτερό λίγο πριν, λίγο μετά τα της γέννας της Ελένης Μενεγάκη. Για άλλη μια φορά δηλαδή τα ψυχοπαθολογικά συμπτώματα – αόριστα, αυθαίρετα και διαστρεβλωμένα – τσουβαλιάστηκαν και έγιναν θέαμα για ποπ κορν. Με τον ίδιο ασυνείδητο τρόπο μάλιστα εκτιμήθηκαν ως υπεράνω της Δικαιοσύνης αφού το «η γυναίκα δεν είναι καλά στα μυαλά της, γιατί δεν την αφήνουν ήσυχη;» έπαιξε ως leitmotif στους ξανθούς εγκεφάλους παρουσιαστριών και σχολιαστών.

Είδα όμως και κάτι χειρότερο. Μια θεατρική παράσταση που υποτίθεται ότι εξελίσσεται στον προθάλαμο ενός ψυχιάτρου. Οι άνθρωποι με τα στοιχειώδη ψυχοπαθολογικά συμπτώματα και νοητικές ιδιαιτερότητες (για παράδειγμα, ένας αριθμομνήμων) παρουσιάζονται ως υστερικά καρτούν που επικοινωνούν με κραυγές και μούτες για να προκαλέσουν το γέλιο και γίνονται καλά όταν δείξουν ο ένας στον άλλον λίγη αγάπη. Δηλαδή να σχίσουν τα διπλώματά τους οι ψυχίατροι μέχρι να επέμβει το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας και να προστατεύσει τις ψυχές από αυτό το ιδιότυπο bullying.