[Εναλλακτικά] Το αθέατο έγκλημα της πολυκατοικίας

Το Μενίδι παραδοσιακά υπήρξε μια άγρια περιοχή στη γεωγραφία της Αττικής. Η ταινία «Στην άκρη της πόλης» του Γιάνναρη στα 90s προσέγγισε τον χάρτη στην άκρη της πόλης, τα αδιέξοδα μιας άγριας νεολαίας, την πρώιμη τότε ώσμωση του πληθυσμού με τους μετανάστες, τον κώδικα των Ρωσοπόντιων – συμπαγούς υποομάδας του Μενιδίου -, μια αλητεία απ’ την οποία περάσαμε ξώφαλτσα όσοι γεννηθήκαμε εκεί γύρω στο 1978-1980 και ενηλικιωθήκαμε στο μεγάλο κάδρο της πτώσης του Τείχους και των γιάπηδων με τα τίμπερλαντ. Το Μενίδι αλλά και όλη η Δυτική Αθήνα, όπως τα Σεπόλια και ο Κολωνός ή η Β’ Πειραιά, υπήρξαν οι θύλακοι μιας μυθολογίας των συνοικιών της δεκαετίας του ’80 ή του ’90. Ψέματα, αλήθειες αλλά και βία υπήρξαν τα συστατικά πολύ πριν επικρατήσει ο όρος «μπούλινγκ» και πολύ πριν ασχοληθούν με αυτό οι κήνσορες και θεράποντες.

Aυτά όμως κάποτε. Σήμερα, οι περιοχές – και με την ομογενοποίηση που επέφερε το μετρό που διαμετακόμισε εικόνες και συμπεριφορές ακτινωτά και ταχύτατα – δεν διαφέρουν πια πολύ. Το Μενίδι ή το Παγκράτι δεν έχουν μεγάλες αισθητικές διαφορές. Η επισφάλεια και η ανεργία στους νέους επίσης δεν κοιτάει όρια δήμων. Το ίδιο και η εγκληματικότητα.

Ετσι, η πρόσφατη φερόμενη ως δολοφονία του 33χρονου απ’ την 24χρονη φίλη του στο Μενίδι επειδή ο τελευταίος φέρεται πως την εξέδιδε – σύμφωνα με το αστυνομικό δελτίο – δεν μπορεί να υπομνηματίσει αρνητικά μια ολόκληρη περιοχή, αλλά μια ολόκληρη κοινωνία. Για την ακρίβεια, φέρνει στο φως ένα υπόγειο έγκαυμα που θέλει το φαινόμενο του trafficking σαρωτικό να γδέρνει κι άλλο την κοινωνική συνοχή. Οι εκδιδόμενες γυναίκες – συχνά από φίλους τους – είναι η νέα αρνητική τάση.

Και όχι, δεν υπάρχει σχέση με τους παλιούς «αγαπητικούς» της Τρούμπας ούτε τους λούμπεν φτωχοδιάβολους του ’60 στο Μεταξουργείο που περιέγραφε ο Θανάσης Σκρουμπέλος στο μυθιστόρημά του «Μπλε καστόρινα παπούτσια». Εδώ μιλάμε για μια βιομηχανία που έχει ως κοινό παρονομαστή την υψηλή ζήτηση, άρα τη συνενοχή.

Η Ελλάδα είναι χώρα προορισμού αλλά και διέλευσης για τα θύματα διακινούμενης εμπορίας.  Περίπου 20.000 γυναίκες, συµπεριλαµβανοµένων και 1.000 κοριτσιών ηλικίας 13-15 ετών, παραμένουν στην ελληνική βιομηχανία του σεξ, σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα του in.gr. Και το βασικό στοιχείο του εγκλήματος που μας κυκλώνει είναι η αποσιώπηση στο φόντο μιας καλπάζουσας φτωχοποίησης. Τα αόρατα δράματα που μας περιβάλλουν ή εκτυλίσσονται στον πάνω όροφο της πολυκατοικίας μας.