Ας μην κανιβαλίσουμε τη Βίκυ Σταμάτη
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά Σκέψη πρώτη: Αν μιλούσα χαλαρά με τις φίλες μου θα έλεγα ξεκάθαρα ότι αντιπαθώ τη Βίκυ Σταμάτη. Ή, μάλλον, αντιπαθώ το είδος των γυναικών που εκπροσωπεί η Βίκυ Σταμάτη. Τις έχουμε συναντήσει όλοι στον δρόμο μας και κυρίως στον χώρο εργασίας.
Ειδικά στο δικό μας – άκρως ανταγωνιστικό – επάγγελμα η συνομοταξία ανέκαθεν ευδοκιμούσε εν αφθονία: ατάλαντες, αμόρφωτες, ανίκανες να συντάξουν μια δομημένη πρόταση με ουσιαστικό, ρήμα, επίθετο – ο κήπος είναι ανθηρός ή μπα; Για να σταδιοδρομήσουν πατούσαν πάνω στις πλάτες ισχυρών ανδρών, ως ερωμένες – και ενίοτε σύζυγοι – εκδοτών, διευθυντών ειδήσεων, καναλαρχών.
Μπορεί να μην πληρούσαν τα τυπικά προσόντα – είχαν όμως εντυπωσιακές επιδόσεις σε άλλους τομείς. Είναι αυτές που με άνεση προσπέρναγαν αξιόλογες συναδέλφους. Κάποιες, μέχρι και σήμερα, εξακολουθούν να νοθεύουν το ήδη θολό τοπίο του χώρου μας.
Σκέψη δεύτερη: Η γυναίκα του Καίσαρος. Με αφορμή την υπόθεση Σταμάτη κάπου διάβαζα ότι «ο μαφιόζος πρέπει να πληρώνει, η γυναίκα του ποτέ!». Διαφωνώ. Μια μυθώδης χλιδή που δεν δικαιολογείται από δηλωμένα εισοδήματα ή οικογενειακές περιουσίες – λογικά, ΛΟΓΙΚΟΤΑΤΑ, είναι ύποπτη. Πολύ όμως. Πιο πολύ δεν γίνεται. Με μισθούς (έστω και υπουργών) δεν βάφονται τα αβγά. Εκτός αν είναι Fabergé.
Σκέψη τρίτη: Είναι από ενοχλητικό έως εξοργιστικό το επιχείρημα «να αποφυλακιστεί ως μητέρα». Το παιδί μας είναι η ψυχή μας, όχι το άλλοθί μας. Το προστατεύουμε, δεν μας προστατεύει. Και αυτό το κάνει ο γονιός – όχι ο δικηγόρος του γονιού.
Σοφή η ρήση «έχεις και παιδί να σκεφτείς». Επιλογή σου είναι να το φέρεις στον κόσμο – χρέος σου να το μεγαλώσεις σωστά. Δεν σου έβαλε κανείς το πιστόλι στον κρόταφο καλά και ντε να γίνεις μάνα. Το διάλεξες. Εσύ. Εσύ – όχι το παιδάκι το καημένο.
Εσύ κι ο πατέρας του. Αν μη τι άλλο, οφείλατε, ως γονείς, να το σκεφτείτε ΠΡΙΝ – όχι να το «επικαλείστε» ΜΕΤΑ.
Σκέψη τέταρτη: Δεν το παίζω ξερόλας, ποτέ όμως. Οταν ένας φίλος παραπονιέται ότι πονάει στον θώρακα δεν του λέω ότι έχει στεφανιαία νόσο. Του λέω να πά’ να δει κάνα γιατρό. Στον σεισμό δεν υπολογίζω τα ρίχτερ, στη θάλασσα τα μποφόρ. Δεν ξέρω από κόμβους, μίλια, αναταράξεις στην πτήση, σταυροβελονιά, μπριάμ και το ελληνικό Σύνταγμα.
Με άλλα λόγια, δεν είμαι και δεν το παίζω γιατρός, σεισμολόγος, μετεωρολόγος, πιλότος, πύργος ελέγχου, συνταγματολόγος. Ούτε συνήγορος. Ούτε κατήγορος. Ούτε δικαστής.
Πάμε παρακάτω.
Σκέψη πέμπτη: Υπάρχει παραβατική συμπεριφορά πιο «ηθική» από μια άλλη; Μετράει το ίδιο η κλοπή της φραντζόλας του Γιάννη Αγιάννη με τον κροίσο που κλέβει τα δισ. και κυκλοφορεί ελεύθερος κι ωραίος; Συμπίπτει πάντα το «νομικό» με το «ηθικό» δίκαιο; Οχι βέβαια, και ο νομοθέτης έχει προβλέψει γι’ αυτό. Αλλωστε ακόμη και η αφαίρεση ζωής έχει διαβαθμίσεις: εν βρασμώ ψυχής, εν ψυχρώ, εκ προμελέτης, εξ αμελείας κ.λπ.
Σκέψη έκτη: Δεν είμαι νομικός και δεν ξέρω αν η 12χρονη ποινή στη Βίκυ Σταμάτη είναι δίκαιη ή ρεβανσιστική. Δεν ξέρω αν θα μπορούσαν να την είχαν αποφυλακίσει περίπου στα 3 χρόνια. Δεν ξέρω αν η απόρριψη του τελευταίου της αιτήματος της έσπρωξε στην δραπέτευση.
Ενα ξέρω και για ένα είμαι σίγουρη. Ο,τι ισχύει για τη Βίκυ Σταμάτη πρέπει να ισχύει για όλες τις κρατούμενες μητέρες. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.
Ψύχραιμα και νηφάλια, λοιπόν: η Βίκυ Σταμάτη είναι α) κρατούμενη, β) μητέρα, γ) ψυχικά διαταραγμένη. Πρέπει να ισχύσει για εκείνην ό,τι ισχύει για ΟΛΕΣ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ τις κρατούμενες μητέρες με ψυχική διαταραχή.
Και αν οι φυλακισμένες μανάδες είναι πολλές ο νόμος (πρέπει να) είναι ένας!
Κλείνοντας: Εκτός απ’ όλα τα άλλα, δεν είμαι και ψυχίατρος. Αλλά δεν χρειάζεται να είμαι ψυχίατρος για να γνωρίζω ότι σε μια κοινωνία με ανθρώπινο πρόσωπο για την όποια διαταραχή η θεραπεία είναι η ψυχοφαρμακευτική αγωγή. Οχι ο λιθοβολισμός μέχρι θανάτου.
Αυτά τα ολίγα. Και γράμματα γνωρίζω. Επίσης ολίγα.
ΥΓ: Το κείμενο γράφηκε ενώ η Βίκυ Σταμάτη αγνοείται ακόμη. Ελπίζω όταν το διαβάζετε να έχει ήδη βρεθεί.
Google news
