Η κατάρρευση των τιμών πριμοδοτεί τον λιγνίτη

Εδώ και ενάμιση χρόνο το πράσινο τέλος υπολογίζεται με βάση το μεσοσταθμικό μεταβλητό κόστος των θερμικών συμβατικών σταθμών και όχι την οριακή τιμή. Αλλά και πάλι, το ΕΤΜΕΑΡ συνεχίζει να μην αντανακλά το κόστος πολλών εκατ. ευρώ που εξοικονομεί το σύστημα από τη χρήση των ΑΠΕ. Μιλάμε για το επιπλέον κόστος που θα κατέβαλλε η ΔΕΗ και οι άλλοι παραγωγοί μονάδων, σε περίπτωση που δεν υπήρχαν καθόλου οι ΑΠΕ και η ζήτηση για ρεύμα καλυπτόταν αποκλειστικά από συμβατικές θερμικές μονάδες.

Υποχρεωμένη να παράγει περισσότερη λιγνιτική ενέργεια από όση σήμερα, η ΔΕΗ θα πλήρωνε πολύ περισσότερα δικαιώματα ρύπων. Επομένως το μεσοσταθμικό κόστος των συμβατικών μονάδων θα αυξανόταν, από τα 60 ευρώ σήμερα στα 75-80 ευρώ η μεγαβατώρα. Αυτή η διαφορά είναι το κρυφό όφελος από τη λειτουργία των ΑΠΕ, που δεν αποτυπώνεται σε καμία μελέτη.

Την εικόνα επιδεινώνει και η συγκυρία. Τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά σε ένα διεθνές περιβάλλον αυξητικών τιμών πετρελαίου και φυσικού αερίου, όπως και δικαιωμάτων ρύπων. Σήμερα όμως τα δικαιώματα στα χρηματιστήρια ρύπων καταρρέουν. Κινούνται γύρω στα 7 ευρώ ο τόνος, περιορίζοντας τα έσοδα από τις δημοπρασίες αδιάθετων δικαιωμάτων και μειώνοντας τα έσοδα για τον Ειδικό Λογαριασμό, μέσω του οποίου πληρώνονται οι πράσινοι παραγωγοί.
Τυχόν αύξηση της τιμής των δικαιωμάτων θα καθιστούσε πολύ πιο ακριβές τις μονάδες ορυκτών καυσίμων όπως αυτές της ΔΕΗ. Η ψαλίδα με την εγγυημένη τιμή που εισπράττουν οι παραγωγοί ΑΠΕ θα έκλεινε και επομένως δεν θα υπήρχε ανάγκη για μεγάλες αυξήσεις στο ΕΤΜΕΑΡ. Αυτοί είναι λοιπόν οι λόγοι που η αγορά ζητά το τέλος να υπολογιστεί ξανά και να ενσωματωθεί στο κόστος του ρεύματος.

Σημειωτέον ότι η κατάρρευση των τιμών του πετρελαίου και των δικαιωμάτων στα χρηματιστήρια, εκτιμάται ότι θα προσφέρει για φέτος στη ΔΕΗ ένα μαξιλάρι κερδών 300 εκατ. ευρώ και άνω.