[Γνώμη] Μια αξιοπρόσεκτη συγγνώμη

Είναι γνωστή η δήλωση του υπουργού Επικρατείας Αλέκου Φλαμπουράρη, σύμφωνα με την οποία οι Πολωνοί ήταν σύμμαχοι του Χίτλερ. Στη δήλωση αυτή αντέδρασαν 130 πολίτες, Πολωνοί που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα και Ελληνες. Με δική τους πρωτοβουλία.

Στην πρωτοβουλία αυτή υπάρχει κάτι πολύ θετικό. Η κοινωνία των πολιτών ενεργοποιήθηκε για μια προοδευτική υπόθεση. Δεν είναι κάθε κινητοποίηση της κοινωνίας των πολιτών προοδευτική υπόθεση. Δεν είναι προοδευτικό, π.χ., όταν οι κοινωνίες κινητοποιούνται για να μην επιτρέψουν σε αλλοδαπούς μαθητές να σηκώσουν την ελληνική σημαία, όταν κινητοποιούνται να μη γίνουν ΧΥΤΑ στην περιοχή τους, όταν δεν δέχονται να κτιστούν ξενώνες για άτομα που χρειάζονται ψυχιατρική υποστήριξη. Ακόμη και όταν εκατομμύρια μαζεύονται για να απαιτήσουν το θρήσκευμα να αναγράφεται στις ταυτότητες, δεν είναι αυτό μια προοδευτική κίνηση. Η προοδευτικότητα της κοινωνίας των πολιτών δεν εξαρτάται από το αν τα αιτήματά της εκφράζουν την πλειοψηφία. Εξαρτάται από το αν ζητούν την αλήθεια. Και η επιστολή δεν ζητούσε την ταπείνωση του υπουργού, ζητούσε μόνο να αποκατασταθεί η αλήθεια.

Το δεύτερο θετικό είναι πως ο υπουργός απάντησε με μια δήλωση με την οποία, κατ’ ουσίαν, ζητούσε συγγνώμη. Πρωτοφανές εξ όσων γνωρίζω για έλληνα πολιτικό. Σίγουρα στην απάντηση υπήρχαν αμφιλεγόμενα σημεία, αλλά το μείζον είναι πως ένας πολιτικός, υψηλά ιστάμενος, ζητάει συγγνώμη από πολίτες. Το γεγονός υποβαθμίστηκε από μια άλλη κοινωνία που ήθελε τον ευτελισμό του υπουργού και όχι τη δημόσια αναγνώριση του λάθους. Αλλά και ο δημοσιογράφος, στην εκπομπή του οποίου έγινε η δήλωση, παραδέχτηκε το λάθος του που προκλήθηκε από την πίεση του χρόνου. Δύο κινήσεις που μας μαθαίνουν τι σημαίνει πολιτικός και δημοσιογραφικός πολιτισμός, ο οποίος οδηγεί σε συμβιβασμούς. Στοιχείο πιο απαραίτητο για την ελληνική κοινωνία ακόμη και από το πρωτογενές πλεόνασμα.

Ο Γιώργος Σιακαντάρης είναι διδάκτωρ Κοινωνιολογίας