[Κραυγές και ψίθυροι] Χαμένοι στη διάγνωση

Ο Αντρέας Λούμπιτς φόρτισε τη λέξη «συγκυβερνήτης» με πρόσημα και συμβολισμούς που την έκαναν καύσιμη ύλη ακόμη και για ανέκδοτα. Αυτό πες ότι κινείται στα όρια της γραφικότητας. Εκείνο που  εισβάλλει στα χωράφια της επιστημονικής δεοντολογίας και των ευαίσθητων κοινωνικών ισορροπιών είναι οι αυθαίρετες, τσουβαλιασμένες γνωματεύσεις και εκτιμήσεις.

Το πόρισμα βγήκε στον τηλεοπτικό αέρα πριν καλά καλά ανοίξει το μαύρο κουτί. «Ο συγκυβερνήτης είχε κατάθλιψη, γι’ αυτό έριξε το αεροπλάνο». Οποιος δηλαδή πάσχει από κατάθλιψη (το 10% του πληθυσμού) ή μανιοκατάθλιψη (το 4%) μια τάση για μαζική δολοφονία την έχει. Αν μαζευτούμε, ας πούμε, δέκα φίλοι σε ένα σπίτι, ο ένας από εμάς, στατιστικά, μπορεί να του βάλει μπουρλότο για να πάμε όλοι μαζί στ’ ανάθεμα. Πρόσεξε λοιπόν, φίλε, τη θλίψη στο μάτι σου ή τη βαρυθυμία σου. Η συλλογιστική του αφρού σε καθιστά αυτόματα υποψήφιο δολοφόνο μου.

Μια ερώτηση μόνο. Στο μικροσκόπιο που βάλαμε την ψυχή του Λούμπιτς περισσεύει λίγος χώρος; Κάτι πλάνα θέλω να βάλω από ένα γεγονός που συνέβη πριν από λίγες μέρες στην Καμπούλ. Μια 27χρονη κατηγορήθηκε ότι έκαψε το Κοράνι. Το φώναξε κάποιος στον δρόμο δείχνοντάς την. Το πλήθος όρμησε επάνω της και τη λιντσάρισε μέχρι θανάτου. Το βίντεο είναι σοκαριστικό. Αυτό όμως που σοκάρει περισσότερο είναι τα, σε πρώτο πλάνο, υψωμένα χέρια που κρατώντας σφιχτά τα έξυπνα κινητά απαθανατίζουν τη σκηνή. Μια κίνηση αυτοματισμού που λίγοι την είδαν και ακόμη λιγότεροι της προσέδωσαν ψυχική εκτροπή.

Εξυπνα τηλέφωνα, ηλίθιες ψυχές.