[Ενστάσεις] Χάσαμε την αντιπολίτευση, στοπ

Το κυρίαρχο πρόβλημα της χώρας σήμερα είναι προφανώς η κυβέρνηση. Δυο μήνες μετά τη συμφωνία του Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου, η εξειδίκευση της οποίας διαρκώς αναβάλλεται, τα κυβερνητικά στελέχη παράγουν συνεχώς δηλώσεις και τηλεοπτικούς διαξιφισμούς, περισσότερη χασμωδία δηλαδή από έργα. Κι αυτό έχει ήδη αντίκτυπο στις ζωές μας – η αβεβαιότητα επανήλθε ενώ η απειλή της έλλειψης ρευστότητας διαλύει την επιχειρηματικότητα. Η κυβέρνηση πολιτεύεται υπερασπιζόμενη τις προεκλογικές διακηρύξεις της, ότι δεν θα υιοθετήσει πολιτικές ύφεσης, ότι θα αυξηθεί ο κατώτερος μισθός και ότι θα επαναπροσληφθούν στο Δημόσιο όσοι έχασαν τη δουλειά τους «λόγω του Μνημονίου», ενώ γύρω ελλοχεύει ο φόβος της κατάρρευσης.

Σε αυτό το ζοφερό πλαίσιο, ωστόσο, κυρίαρχο πρόβλημα είναι και η αντιπολίτευση. Η οποία παραμένει άφωνη και άβουλη, ανίσχυρη να εκφράσει τις φιλευρωπαϊκές δυνάμεις που αγωνιούν για την τύχη της χώρας αλλά και τις δυνάμεις της επιχειρηματικότητας. Μεγάλο μέρος αυτής της στάσης, είναι προφανές, οφείλεται στις κυβερνητικές πολιτικές της σημερινής αντιπολίτευσης.

Ο Αντώνης Σαμαράς, π.χ., έχει τεράστια ευθύνη για το πώς φτάσαμε ώς εδώ. Η δήθεν αντιμνημονιακή πολιτική του μετά τις τελευταίες ευρωεκλογές ήταν η ταφόπλακα μιας ανάκαμψης που, όσο αργά κι αν ερχόταν, οφειλόταν στις θυσίες των παραγωγικών ομάδων της χώρας, επιχειρηματιών και εργαζομένων. Με ποια πειθώ μπορεί να απευθυνθεί στις ομάδες αυτές σήμερα ο πολιτικός εκείνος που έχει την ευθύνη για την επιστροφή της αβεβαιότητας; Και τι είδους αντιπολίτευση μπορεί να κάνει σε μια κυβέρνηση που δηλώνει αντιμνημονιακή ένας πολιτικός ο οποίος υποτίθεται ότι έσκιζε τα Μνημόνια;

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης έχουν μια στοιχειώδη υποχρέωση: να επαναθεμελιώσουν σύντομα την ιδεολογική τους ταυτότητα και να εκλέξουν νέες δυναμικές ηγεσίες με σαφή στάση προς την Ευρώπη. Αν δεν το κάνουν, οι εξελίξεις απλώς δεν θα τα συμπεριλάβουν.