Σέρχιο Μαρκαριάν: Ο «μάγος» που παίζει με τη φωτιά

Το καλοκαίρι του 1974 ένας 30άρης Ουρουγουανός με στρωμένη δουλειά και παχυλό μισθό, ως διευθυντικό στέλεχος μεγάλης εταιρείας καυσίμων, τα παράτησε όλα για ένα τρελό όνειρο. Η σχεδόν άκοπη νίκη της σπουδαίας Ολλανδίας του αξεπέραστου Γιόχαν Κρόιφ επί της Ουρουγουάης κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Δυτικής Γερμανίας εξόργισε τον Σέρχιο Απραχαμ Μαρκαριάν Αμπραχαμιάν, ο οποίος εν μια νυκτί τα παράτησε όλα βάζοντας στόχο ζωής να γίνει προπονητής προκειμένου κάποια μέρα να οδηγήσει την εθνική ομάδα της χώρας του στην κορυφή. Μέχρι τότε ο Μαρκαριάν, που δεν έπαιξε ποτέ ποδόσφαιρο σε επαγγελματικό επίπεδο, εκτελούσε χρέη κόουτς στην εταιρεία που εργαζόταν για το πρωτάθλημα επιχειρήσεων. Αυτή ήταν όλη κι όλη η σχέση του με το ποδόσφαιρο.

Κι όμως η θέλησή του ήταν τόσο μεγάλη που δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια ούτε τα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν. «Οταν πήρα την απόφαση να γίνω προπονητής αποκόπηκα από το περιβάλλον μου. Εχασα φίλους και συνεργάτες. Πούλησα τη Μερσεντές μου για να ζήσω και χρησιμοποιούσα το λεωφορείο για τις μετακινήσεις μου» αναπολεί ύστερα από χρόνια ο νέος ομοσπονδιακός τεχνικός της Εθνικής Ελλάδας, ο οποίος όμως είχε από τότε συνοδοιπόρο στη ζωή την πιστή σύζυγό του Ελισάβετ που τον στηρίζει για περισσότερα από 40 χρόνια στα εύκολα αλλά κυρίως στα δύσκολα. Αμφότεροι με ρίζες από την Αρμενία, γνωρίστηκαν στην εκκλησία της αρμενικής κοινότητας στο Μοντεβιδέο, απέκτησαν δύο γιους, τον Γκάμπριελ και τον Αράμ, και δημιούργησαν μια δεμένη οικογένεια. Ηταν κάτι που επιζητούσε πάντοτε διότι τα παιδικά του χρόνια δεν ήταν εύκολα. Οι γονείς του χώρισαν προτού κλείσει τα τέσσερα. Ο Σέρχιο για περίπου μια δεκαετία ακολούθησε τον πατέρα του στην Αργεντινή και αργότερα στην Ελλάδα προτού επιστρέψουν στα πάτρια εδάφη, ενώ ο μικρότερος κατά δύο χρόνια αδερφός του, ο Ρομπέρτο, που πλέον είναι πρύτανης πανεπιστημίου, έμεινε για να βοηθάει τη μητέρα τους στο μπακάλικο που διατηρούσε στην Ουρουγουάη. Κατά το σύντομο πέρασμά του από τη χώρα μας, όπου ο πατέρας του ήρθε για δουλειές, ο Μαρκαριάν έμαθε και τα πρώτα ελληνικά, τα οποία δεν ξέχασε ποτέ. Η αγάπη του για τον ελληνικό πολιτισμό άλλωστε του έδινε πάντοτε το κίνητρο για να τα φρεσκάρει μελετώντας αρχαίους συγγραφείς.

Στο ελληνικό ποδοσφαιρικό κοινό συστήθηκε το καλοκαίρι του 1998 όταν ανέλαβε τον Ιωνικό. Μολονότι είχε διαγράψει μια αξιοθαύμαστη, επιτυχημένη και γεμάτη τίτλους 15ετή πορεία σε πάγκους αρκετών ομάδων της Λατινικής Αμερικής, ο εγχώριος Τύπος τον υποδέχθηκε με καχυποψία. Ηταν οι εποχές που το Ιντερνετ βρισκόταν ακόμη σε νηπιακή μορφή στην Ελλάδα και δεν υπήρχε η ευκολία να εντοπιστούν τα κατορθώματά του με ένα απλό γκουγκλάρισμα.

Την έκφραση απορίας των δημοσιογράφων που βρέθηκαν στην πρώτη συνέντευξη Τύπου του Μαρκαριάν και άκουσαν έναν Ουρουγουανό να μιλάει ελληνικά, διαδέχθηκε ένα αίσθημα αμφιβολίας για την καταγωγή του. «Σιγά που είναι από την Ουρουγουάη. Κανένας Αρμένης με ελληνικές ρίζες από το Αιγάλεω θα είναι» ήταν μια από τις γεμάτες ειρωνεία ατάκες που ακούστηκαν εκείνο το μεσημέρι και δεν βρήκε πολλούς αντιρρησίες. Κάπως έτσι όμως ήταν συνολικά η αντιμετώπιση που είχε ο Μαρκαριάν σχεδόν σε όλη την προπονητική παρουσία του στην Ελλάδα, όχι μόνο από δημοσιογράφους αλλά και από οπαδούς, ακόμη και από παράγοντες. Μολονότι οδήγησε τον Ιωνικό για πρώτη φορά στην ιστορία του στα Κύπελλα Ευρώπης, το συμβόλαιό του δεν ανανεώθηκε όπως συνέβη δις και με τον Παναθηναϊκό, παρά το γεγονός ότι μεσούσης της αγωνιστικής περιόδου αποδέχθηκε δύο «αποστολές αυτοκτονίας» και έκανε θαύματα. Δεν πανηγύρισε την κατάκτηση τίτλου, αλλά επί των ημερών του το Τριφύλλι εντυπωσίασε φτάνοντας μέχρι τους προημιτελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ το 2002 και του Κυπέλλου UEFA το 2003, ενώ έχασε το πρωτάθλημα στην ισοβαθμία από τον Ολυμπιακό χάρη στο αλήστου μνήμης ντέρμπι της Ριζούπολης (3-0), στη μοναδική ήττα του με τους Πράσινους στο ελληνικό πρωτάθλημα σε 42 αγώνες! Η τότε διοίκηση της ΠΑΕ, αντί να του δώσει τη δυνατότητα να χτίσει μια ομάδα από την αρχή της σεζόν, έβαλε και σε αυτόν τη στάμπα του λούζερ όπως έκανε και με αρκετούς ποδοσφαιριστές. Και στη μνήμη των ελλήνων φιλάθλων όμως δεν έχει μείνει τόσο για τα ποδοσφαιρικά του κατορθώματα όσο για την έκρηξή του μετά τον καταλογισμό ενός πέναλτι από τον διαιτητή Ευθυμιάδη σε ντέρμπι Αιωνίων τον Μάρτιο του 2002 στο γήπεδο της Λεωφόρου, όπου ο τηλεοπτικός φακός τον συνέλαβε να κραυγάζει σε έξαλλη κατάσταση «τι μαλάκα είναι, τι μαλάκα είναι, τι μαλάκα είναι».

Τι κι αν στη Λατινική Αμερική, έπειτα από δεκάδες επιτυχίες με άσημους συλλόγους και εθνικές ομάδες χαμηλού βεληνεκούς, τον αποκαλούν εδώ και μια 30ετία «el mago» (σ.σ. μάγος) και τον παρομοιάζουν με τον Χάρι Πότερ κάνοντας λόγο για τον «Σέρχιο Πότερ». Στα μέρη μας αρέσει περισσότερο το «παππούς» που του κόλλησαν οι παίκτες του Παναθηναϊκού το 2002, το «πιγκουίνος», λόγω της (όποιας) ομοιότητας με τον ομώνυμο ρόλο στην ταινία «Ο Μπάτμαν επιστρέφει» που ενσάρκωσε ο Ντάνι ντε Βίτο, ή το ακόμη πιο πιασάρικο «τι μαλάκα είναι».

Ο κόουτς ενοχλείται μεν από όλα αυτά, αλλά προτιμά να απαντά μέσω της δουλειάς του. Γνωρίζει άλλωστε ότι η καλύτερη απάντηση στους επικριτές του θα έρθει αν η Εθνική Ελλάδας νικήσει την Ουγγαρία στην αυριανή «μάχη της Βουδαπέστης». Εστω και αν πρόκειται για ακόμη μία επικίνδυνη αποστολή, ο «μάγος» είναι έτοιμος να ξαναβάλει τα χέρια του στη φωτιά.