[Θεωρείο] Θέμα διατύπωσης

«Μηδενική ανάπτυξη, 10% ανεργία, το Εθνικό Μέτωπο κοντά σε μια εκλογική νίκη. Δεν είναι αυτή μια σκατοχώρα;». Το ερώτημα διατυπώνεται στο εξώφυλλο του σουηδικού «Fokus» με αφορμή την έκρηξη κατά της Γαλλίας που προκάλεσαν στον Ιμπραΐμοβιτς τα σφυρίγματα κάποιου διαιτητή. Το περιοδικό πήρε τον χαρακτηρισμό του ποδοσφαιριστή σαν πάσα για να παίξει μπάλα στο γήπεδο της πολιτικής και της οικονομίας. Δημοσιογραφικά, το ερώτημα είναι προβοκατόρικο και προσφέρεται για έτοιμο γκολ – δηλαδή για τζέρτζελο με δεδομένο ότι κάποιοι Γάλλοι θα μπορούσαν να το εκλάβουν όπως είχαν εισπράξει κάποιοι Ελληνες το υψωμένο δάχτυλο της Αφροδίτης από το γερμανικό «Focus» τον Φεβρουάριο του 2010.

Η ουσία όμως δεν βρίσκεται σε μια φανταστική προσβολή, αλλά στον τρόπο με τον οποίο περιγράφεται και αποτιμάται μια χώρα. Στην περίπτωση της Γαλλίας, για παράδειγμα, το μέτρο δεν είναι τα τυριά της, το κρασί της και η λογοτεχνία της. Είναι τα μακροοικονομικά της μεγέθη και οι πολιτικοί της συσχετισμοί. Είναι, στην πραγματικότητα, η οικονομική της στασιμότητα και η άνοδος της Ακροδεξιάς. Αυτή δεν είναι μια Γαλλία που γοητεύει, αλλά μια Γαλλία που δεν αρέσει. Και η Ελλάδα; Δεν χρειάζεται να διατυπώσει κανείς το ερώτημα τόσο χοντροκομμένα για να καταλήξει σε ένα συμπέρασμα – γίνεται και πιο κομψά. Στην αναιμική ανάπτυξη που έγινε και πάλι ύφεση, την ανεργία που βρίσκεται στο 27% χωρίς να μειώνεται και τη Χρυσή Αυγή που μοιάζει να ήρθε για να μείνει προστίθενται η ακραία πόλωση του πολιτικού συστήματος, οι πατριωτικοί θούριοι με στολές παραλλαγής και κλαρίνα και, από χθες, ένα νέο κεφάλαιο στη σάγκα των «Νόμιμων και Ηθικών».

Τι οσμή αποπνέουν όλα αυτά; Δεν χρειάζεται να ρωτήσει κανείς τον Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς. Αρκεί να φανταστεί τι θα έλεγε εάν έπαιζε ποδόσφαιρο σε αυτά τα γήπεδα και με αυτούς τους διαιτητές – έστω και αν μετά ζητούσε ταπεινά συγγνώμη καμιά δεκαριά φορές.