[Κραυγές και ψίθυροι] Η βαρύτητα του ελαφρού

Τα σοβαρά θέματα, ειδικά αυτά που αφορούν την κοινωνία, τις διαστρεβλώσεις και τις διαβρώσεις της, όταν διακινούνται από επίσημους φορείς, αποκτούν ακαδημαϊκό χαρακτήρα. Οταν κατασταλάζουν στην ελαφρότητα της καθημερινότητας, μπορεί να χάνουν σε επιστημοσύνη, γλιστράνε όμως πιο εύκολα στις συνειδήσεις. Τότε, βαράνε καμπάνες ή αλάρμ.

Την περασμένη εβδομάδα, στον ελαφρύ κόσμο της τηλεοπτικής ψυχαγωγίας χτύπησαν αλάρμ για ένα «βαρύ» θέμα. Την ομοφοβία. Ρατσισμό που ενδύεται εύκολα τον μανδύα της ευπρέπειας. Και δεν αφορά μόνο τον μητροπολίτη Ανθιμο που από τον «άμβωνα των Καρντάσιανς» κατέταξε την ομοφυλοφιλία στα θανάσιμα αμαρτήματα – ενώ στη χριστιανική θρησκεία δεν υπάρχει αμάρτημα που επισείει τιμωρία θανάτου. Σήμα κινδύνου θα έπρεπε να είχε ηχήσει και στην Κύπρο, όταν κόπηκε μια σκηνή από το σίριαλ του Γιώργου Καπουτζίδη «Εθνική Ελλάδος». Μια εξαιρετική πικρή κωμωδία όπου με τρόπο χειρουργικό, αισθητικά και ιδεολογικά, θίγονται θέματα όπως η ομοφυλοφιλία και η αναπηρία. Στη σκηνή, ο Καπουτζίδης βλέπει ζωγραφισμένο στην πόρτα του σπιτιού του – όπου συζεί με τον ανάπηρο ερωτικό του σύντροφο – ένα ανδρικό όργανο και την πιο αγοραία προσφώνηση του ομοφυλοφίλου. Το «μπαλάκι» της λογοκρισίας, με τη δικαιολογία ότι τη σειρά τη βλέπουν παιδιά, πάει από το τοπικό κανάλι στο Τηλεοπτικό Συμβούλιο. Οποιος κι αν έχει πάρει όμως την απόφαση ξεχνά μια βασική αρχή αγωγής. Το σημαντικό δεν είναι να μάθουμε στα παιδιά να αγαπούν το διαφορετικό αλλά πόσο βάναυσο είναι να το διαπομπεύουν. Και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος από την ελαφράδα μιας τηλεοπτικής ψυχαγωγικής συνθήκης.